الگوی پیش بینی هراس اجتماعی در دانشجویان بر پایه مؤلفه های شناختی- رفتاری
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف: هدف از انجام این پژوهش تعیین الگوی پیشبینی هراس اجتماعی از راه بررسی برخی متغیرهای پیشبینیکننده هراس اجتماعی بود. در این مطالعه، کمرویی، بازداری رفتاری، سوگیری توجه، سوگیری تعبیر، خودکارآمدی اجتماعی و دلبستگی به عنوان پیش بینی کنندههای هراس اجتماعی بررسی شدند. روش: 438 دانشجوی دانشگاه تهران در این پژوهش شرکت کردند. این دانشجویان مقیاس هراس اجتماعی، مقیاس کمرویی استنفورد، مقیاس بازداری رفتاری بزرگسالان، پرسش نامه گذشتهنگر بازداری رفتاری، پرسش نامه کانون توجه، پرسش نامه پیامدهای رویدادهای منفی اجتماعی، مقیاس خودکارآمدی برای موقعیتهای اجتماعی و پرسش نامه سبک دلبستگی را تکمیل کردند. یافته ها: تمام متغیرها به طور معنی داری با هراس اجتماعی همبستگی داشتند (001/0p<). نتایج رگرسیون چندگانه گام به گام نشان داد که الگوی پیشبینی هراس اجتماعی شامل کمرویی، سبک دلبستگی دوسوگرا و اجتنابی، بازداری رفتاری در دوران بزرگسالی، بازداری رفتاری در دوران کودکی، خودکارآمدی اجتماعی، خودارزیابی منفی و ارزیابی منفی توسط دیگران میباشد. نتیجهگیری: به استثنای متغیر های سوگیری توجه و دلبستگی ایمن که توان پیشبینی هراس اجتماعی را ندارند، سایر متغیر های مورد بررسی (کمرویی، بازداری رفتاری، سوگیری تعبیر و خودکارآمدی اجتماعی) می توانند هراس اجتماعی را پیش بینی کنند.