بررسی فقهی مفهوم و مصادیق صوت لهوی در تلاوت قرآن کریم
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
تبیین صحیح مفهوم صوت لهوی و تحدید موضوع و حکم شرعی آن، رابطه وثیقی با مبحث غنا دارد. در نوشتار حاضر، صوت ملازم و ممهد معاصی به عنوان موضوع حرمت شرعی در صوت لهوی، معرفی شده است. تحقق اصوات لهوی در برخی معانی مطرح، مثل الحان برآمده از آلات موسیقی، آواهای طربانگیز و آواز ملازم با معاصی، به دلایل متعدد، در تلاوت قرآن کریم چندان متصور نیست. از سوی دیگر، به نظر میرسد صوت لهوی به مفهوم »الحان متناسب با مجالس لهوی« منحصراً در تلاوت قرآن، متصف به عنوان حرمت باشد. به باور نگارنده، این نوع اصوات لهوی، آسیبزاترین نوع آواها در تلاوت حرفهای قرآن کریم هستند. فقهای اهل سنت، صوت لهوی را موضوع حرمت شرعی قرار نداده و تنها از عنوان غناء استفاده کردهاند. این مسأله میتواند تأثیر بسزایی در نحوه تعامل قاریان شیعهمذهب با شیوههای معمول قاریان سنیمذهب در ایجاد سبکها و نغمات قرآنی، داشته باشد.