مقایسه دو روش درمانی، تقویت عضلات دور کننده چهارسر ران و تقویت عضله چهارسر ران به-تنهایی، بر درد و عملکرد زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده زمینه و هدف: استئوآرتریت زانو شایعترین بیماری مفصلی است. ضعف عضلات دورکننده ران در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو گزارش شدهاست. هدف این مطالعه مقایسه دو روش درمانی، تقویت عضلات دور کننده چهارسر ران و تقویت چهار سر ران بهتنهایی بر درد و عملکرد زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو است. مواد و روشها: 34 آزمودنی بهطور تصادفی در گروه هیپ یا گروه چهار سر ران قرار گرفتند. گروه هیپ تمرینات تقویتی عضلات دورکننده و چهارسر ران انجام دادند، درحالیکه گروه چهارسر فقط تمرینات تقویتی عضلات چهارسر (3 بار در هفته و مدت 8 هفته) انجام می دادند. درد با مقیاس رتبهبندی عددی و عملکرد زانو با ومک، آزمون تعادل یک پا و آزمون tug قبل و بعد از مداخله مورد ارزیابی قرار گرفت. آزمون آماری تحلیل واریانس اندازههای تکراری، آزمون تی همبسته برای مقایسه درون گروهی و بین گروهی مورد استفاده قرار گرفت. یافتهها: نتایج این مطالعه نشان داد که در میانگین نمرات متغیرهای درد، عملکرد حرکتی، تعادل در هر دو گروه و اجرای عملکردی tug در گروه هیپ قبل و بعد از مداخله تمرینی اختلاف معنی دار مشاهده شد (05/0p ). نتایج آزمون تحلیل واریانس اندازه های تکراری نشان داد میانگین نمرات متغیرهای درد، تعادل و آزمون عملکردی tug گروه هیپ بهطور معنی داری بهتر از گروه چهاسر بود (05/0p<) اگرچه در شاخص عملکرد حرکتی این میزان از نظر آماری معنی دار نبود. نتیجهگیری: تقویت عضلات دور کننده چهارسر ران در کاهش درد، بهبود عملکرد، تعادل و اجرای عملکردی زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو موثرتر از تقویت عضلات چهارسر ران به تنهایی بود.