روابط پارسیان هند با زرتشتیان یزد در عهد ناصری
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هجوم تیمور و تشدید مصائب زرتشتیان در خراسان و حوزۀ شمالی ایران، نخبگان روحانی این اقلّیت را بر آن داشت تا به مناطق امنتری چون یزد و کرمان پناه آورند. از اینرو با اسکان موبدان در روستاهای تُرکآباد و شریفآباد یزد، این خطه نه تنها به مهمترین کانون زرتشتیگری ایران ارتقا یافت که مرجعی برای پارسیان هند جهت کسب اطلاعات دینی گردید. تداوم این روابط فرهنگی باعث شد تا در سدۀ نوزدهم میلادی که پارسیان در سایۀ مناسبات مطلوب با دولتمردان انگلیسی حاکم بر هند و بهرهگیری از رهاوردهای فکری غرب برجستگی یافته بودند، با ایجاد «انجمن اکابر پارسیان هند» در صدد یاری به هم کیشان خود در ایران برآیند. موضوعی که با عزیمت مانکجی به ایران در عهد ناصری و اقدامات گستردۀ وی در لغو جزیه، انجام اصلاحات درونساختاری، ایجاد مدارس نوین و تلاش در کاهش فشارهای اجتماعی برهمکیشان، فصل نوینی را در حیات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی زرتشتیان یزد رقم زد. بر این مبنا، پژوهش حاضر میکوشد تا به شیوۀ تحلیل تاریخی گسترۀ این روابط را در چارچوب کارکرد نمایندگان انجمن پارسیان هند در عهد ناصری به بحث و بررسی گذارد.