رابطه تاب آوری و خودپنداشت با خودکارآمدی معلولان جسمی دختر: نقش واسطه ای خلاقیت
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش پیش¬بینی¬کنندگی تاب آوری و خودپنداشت با میانجی¬گری خلاقیت بر میزان خودکارآمدی معلولان جسمی دختر 15 سال به بالای شهرستان گرگان در سال 1390 انجام شد. 71 نفر به مقیاس تاب آوری کانر- دیویدسون (2003)، آزمون خودپنداشت راجرز (1951)، پرسشنامه خلاقیت عابدی (1371) و مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر (1982) پاسخ دادند. نتایج مدل¬یابی معادلات ساختاری نشان دادند که اثر غیر¬مستقیم تاب آوری و خودپنداشت با میانجی¬گری خلاقیت در بعد سیالی و ابتکار معنا¬دار و اثر تاب آوری بر خودکارآمدی از طریق خلاقیت در بعد انعطاف پذیری معنا¬دار نیست. همچنین اثر خودپنداشت بر خودکارآمدی به واسطه خلاقیت در بعد انعطاف پذیری معنا¬دار و اثر تاب آوری و خودپنداشت بر خودکارآمدی به واسطه خلاقیت در بعد بسط، ¬معنادار به دست نیامد. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که ابعاد سیالی و ابتکار، میانجی رابطه تاب آوری و خودکارآمدی و ابعاد سیالــی، ابتکار و انعطافپذیری، میانجی رابطه خودپنداشت با خودکارآمدی هستند.
Authors and affiliations
- ملیحه گیلک — کارشناس ارشد روانشناسی عمومی
- علی زاده محمدی — استادیار دانشگاه شهید بهشتی
- فریبرز باقری — استادیار دانشگاه ازاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات