نقش واسطه ای خودشفقت ورزی و خودمهارگری در رابطه بین روان سازه های سازشنایافته اولیه و کیفیت زندگی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف پژوهش حاضر تعیین نقش واسطهای خودشفقتورزی و خودمهارگری در رابطه بین روانسازههای سازشنایافته اولیه و کیفیت زندگی بود. تعداد 391 نفر (209 زن، 182 مرد) از جمعیت عمومی شهر شیراز به صورت داوطلب در این پژوهش شرکت کردند. شرکتکنندگان فرم کوتاه پرسشنامه روانسازه یانگ (ysq-sf؛ یانگ و براون، 1999)، فرم کوتاه مقیاس کیفیت زندگی (whoqol؛ سازمان جهانی بهداشت، 1996)، مقیاس خودشفقتورزی (scs؛ نف، 2003ب) و مقیاس خودمهارگری (scs؛ تنگنی، بامیستر، و بون، 2004) را تکمیل کردند. نتایج نشان دادند بین روانسازههای سازشنایافته اولیه و کیفیت زندگی همبستگی منفی معنادار وجود دارد. خودشفقتورزی در رابطه بین روانسازههای رهاشدگی/طرد و حدنارسایی با کیفیت زندگی و خودمهارگری نیز در رابطه بین روانسازههای رهاشدگی/طرد، حدنارسایی و بیشگوش به زنگی/بازداری با کیفیت زندگی نقش واسطهای داشتند. بر اساس یافتههای پژوهش حاضر میتوان نتیجه گرفت نخست روانسازهها نقشی تعیینکننده بر کیفیت زندگی و سلامت روانی دارند؛ دوم آنکه این تأثیرگذاری تا حدودی به صورت غیرمستقیم و به واسطه متغیرهایی چون خودشفقتورزی و خودمهارگری صورت میگیرد.