«شیء فی نفسه» و «پدیدار» در نظر کانت و علامه طباطبایی
Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
این مقاله در تلاش است تا به این مسأله پاسخ گوید که شیء فی نفسه، پدیدار، و ارتباط میان این دو در فلسفۀ کانت و علامه طباطبایی چگونه تبیین می شوند و دیدگاه علامه طباطبایی چگونه می تواند چالش های موجود در فلسفۀ کانت را پاسخ دهد؟ در این تحقیق مشخص می شود که کانت با اقرار به نوعی ارتباط ضروری میان ذات معقول و پدیدار، پذیرش وجود ذوات معقول را امری اجتناب ناپذیر می داند اما بیان می کند که ذات معقول یا نومن به دلیل این که هرگز به تجربه در نمی آید همواره ناشناخته خواهد ماند. از سوی دیگر علامه بر این مطلب تأکید می کند که آن چه در ذهن ظهور می یابد (ماهیت)، انکشاف و نمودی از واقعیت (وجود) است. به این ترتیب، برخلاف دیدگاه کانت، میان پدیدار و شیء فی نفسه پیوند معناداری برقرار می شود و چالش های موجود در فلسفۀ کانت به صورتی پذیرفتنی پاسخ داده می شود.
Authors and affiliations
- سیاوش اسدی — دانشجوی دکتری فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه تربیت مدرس
- رضا اکبریان — استاد گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشگاه تربیت مدرس