بررسی ظرفیت های نمایشی حکایت «زن پارسا»ی الهی نامه عطار برای اقتباس نمایشنامه
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
نگاهی به سابقة اقتباس از متون ادبی در هنرهای نمایشی ازجمله سینما، تلویزیون و تئاتر در جهان نشان میدهد که اقتباس میتواند خلأهای متنی موجود در بخش تئاتر و سایر انواع نمایش را به بهترین وجه پر کند. در ادبیات فارسی، به رغم توصیفی بودن متون ادبی، کم نیستند آثاری که ظرفیتهای نمایشی زیادی دارند و میتوان با بهرهگیری از آنها به غنای متون نمایشی افزود. یکی از این آثار که به دلیل شهرت منطق الطیر و تذکرةالاولیاء، ارزش های ادبی و هنری آن کمتر شناخته شده، الهی نامة عطار نیشابوری است. این اثر سرشار از حکایت های داستانی است که برخی از آنها از ظرفیت های نمایشی بسیاری برخوردارند و تاکنون موردتوجه پژوهشگران قرار نگرفتهاند. در این مقاله با تکیه بر جایگاه و اهمیت اقتباس از آثار ادبی، به روش توصیفی-تحلیلی و براساس تعریف قرن هجدهمی از تئاتر ارسطویی، ظرفیت های نمایشی حکایت زن پارسا بررسی و وجوه معنایی و ویژگیهای ساختاری و ... آن، بهعنوان زمینهای مناسب برای اقتباس تحلیل می شود.
Authors and affiliations
- حسین آقاحسینی — عضو هیئت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان
- سید مرتضی هاشمی — عضو هیئت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان
- طیبه پرتوی راد — دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان