آموزش جملههای شرطی زبان فارسی به غیر فارسیزبانان:مقایسهی دو روش تدریس ساختاری و تکلیف- محور
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
محققان حوزهی آموزش زبان بر این باورند که شیوهی آموزش، تأثیر فراوانی بر سرعت و عمق یادگیری یک زبان دارد. اهمیت موضوع فوق، در آموزش برخی ساختهای زبان فارسی که از پیچیدگیهای معنایی و نحوی برخوردارند، آشکار است. یکی از ساختهای مذکور، ساخت جملههای شرطی است که در پژوهش حاضر تلاش شده تا دو روش تدریس ساختاری و تکلیف- محور در آموزش این نوع جملهها به غیر فارسیزبانان مورد بررسی قرار گیرد و روش تدریس برتر در این زمینه معرفی گردد. بدین منظور، 30 نفر عربزبان از دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره) به صورت تصادفی انتخاب شدند و در دو گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. گروه آزمایش، تحت آموزش جملههای شرطی به روش تکلیف -محور و گروه کنترل، تحت آموزش به روش ساختاری قرار گرفتند. در پایان، از هر یک از این گروهها آزمونی بهعمل آمد. پس از جمعآوری دادههای حاصل از آزمون و تجزیه و تحلیل آنها مشخص گردید که در تدریس جملههای شرطی، روش تکلیف- محور نسبت به روش ساختاری از مزیت بیشتری برخوردار میباشد و میتواند بهعنوان روش تدریس برتر مد نظر قرار گیرد.