بازشناسی خدای نامه به روایت ابن مُقَفَّع
Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
«خداینامه» یکی از آثار برجستۀ ادبیات ایرانی به زبان پهلوی در موضوع تاریخ اساطیری- داستانی ایران باستان است که متأسّفانه هیچ نوشتهای از آن به زبان اصلی باقی نماندهاست. خداینامه را می توان یک نوع ادبی پنداشت که روایتهای گوناگونی(دهقانی، موبدی و پهلوانی) از آن موجود بوده است. عبدالله بن مقفّع این کتاب را در قرن دوم ه.ق با عنوان سیرالملوک به عربی ترجمه کرد که پارههای پراکندهای ازآن در برخی متون عربی باقی ماندهاست. بازشناسی و بازسازی این روایتها رؤیای دستیابی به سیرالملوک و به پیرو آن خداینامه را تاحدودی محقّق میسازد. این مقاله به بررسی این رویکرد با توجه به متون عربی بویژه نهایه الارب فی اخبارالفرس و العرب میپردازد که بخش عمدهای از سیرالملوک ابن مقفّع را در سپهر زمانی پادشاهی گشتاسپ تا خسروپرویز در خود دارد.
Authors and affiliations
- رقیه شیبانی — استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه حکیم سبزواری