کاربرد مدل برنامه¬ریزی حمل¬ و نقل در صنایع قند و شکر استان فارس
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
استان فارس در تولید چغندرقند کشور پساز استانهای خراسان و آذربایجانغربی در رتبه سوم قرار دارد و حجم بالایی از چغندرقند در نقاط مختلف این استان جابجا میشود. این مطالعه در سال 1385 با هدف ارایه الگوی حاوی حداقل هزینه در شبکه انتقال قند و شکر از مراکز تولید استان فارس تا مراکز تصفیه و نگهداری و نهایتاً مراکز توزیع و مصرف صورت گرفت. مراکز تولید شامل مرودشت 3/27، اقلید 9/27، فسا 3/11، کوار3/7 و ممسنی 2/20 درصد از کل تولید استان میباشد و بخشی از قند و شکر استان از طریق واردات تأمین میگردد. مراکز تصفیه و نگهداری متقاضی محصول مراکز یاد شده شامل مرودشت، شیراز، یاسوج، بوشهر، اقلید، آباده، لار، ابرقو، فسا، تهران، اصفهان، ممسنی، کازرون، استهبان و سپیدان می باشند. مراکز مصرف نیز شامل تمامی شهرستانهای استان فارس میباشد. هزینه حمل قند و شکر میان مراکز تولید تا مصرف در الگوی فعلی 55/56 میلیارد ریال است که در الگوی بهینه این رقم 23 درصد کاهش مییابد. از رقم یاد شده سهم شبکه انتقال از مراکز تولید تا مراکز تصفیه و نگهداری و شبکه انتقال به مراکز مصرف به ترتیب برابر با 1/71 و 9/28 درصد است. مهمترین تغییرات در الگوی بهینه میان شبکه تولید و تصفیه و نگهداری تغییر در مسیرهای انتقال محصول مراکز تولید مرودشت، اقلید و ممسنی میباشد. محصول مرودشت در الگوی بهینه علاوهبر مرودشت و شیراز به یاسوج و بوشهر و ابرقو ارسال میگردد. محصول اقلید در الگوی بهینه به جای تأمین مراکز نگهداری شیراز به تهران و اصفهان ارسال میگردد. بخشی از محصول تولیدی ممسنی نیز که در حال حاضر به تهران و اصفهان ارسال میگردد در الگوی بهینه به یاسوج و بوشهر اختصاص یافته است. در شبکه انتقال محصول از مراکز تصفیه و نگهداری به مراکز مصرف نیز تغییر الگوی بهینه نسبت به الگوی فعلی عمدتاً به مراکز نگهداری شهرستانهای شیراز، اقلید و آباده مربوط میشود.
Authors and affiliations
- سیاوش قزلی جهرمی — استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم
- حمید محمدی — استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم