مقایسه ی تحریک پذیری نورون های هیپوکمپ در مراحل موضعی و عمومی تشنج های ایجاد شده به روش کیندلینگ در موش صحرایی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف: کیندلینگ آمیگدال با تغییر در ویژگیهای الکتروفیزیولوژیک سلولهای هرمی ناحیهی ca1هیپوکمپ همراه است. اما بهدرستی مشخص نیست که بروز این تغییرات در طی روند کیندلینگ آمیگدال از چه زمانی و در کدام مرحله تشنجی رخ میدهد. بنابراین، در این تحقیق ویژگیهای الکتروفیزیولوژیک نورونهای هرمی ناحیهی ca1 هیپوکمپ به دنبال کیندلینگ موضعی آمیگدال، بررسی و با تغییرات ایجاد شده در کیندلینگ کامل مقایسه شد. مواد و روشها: حیوانات با روش کیندلینگ سریع با اعمال پالسهای مربعی 1 میلی ثانیهای، فرکانس 50 هرتز، 12 بار در روز، به مدت 3 ثانیه و با فواصل 5 دقیقهای تحریک میشدند. در یک گروه از حیوانات با مشاهدهی مرحلهی 2 تشنج (گروه کیندلینگ موضعی) و در گروهی دیگر با مشاهده مرحلهی 5 تشنج (کیندلینگ کامل) تحریکات متوقف و 24 ساعت بعد ویژگیهای الکتروفیزیولوژیک نورونهای ناحیه ca1هیپوکمپ به روشwhole-cell patch clampبررسی شد. یافتهها: نتایج حاصل از کیندلینگ آمیگدال نشان داد شاخص سازش، رئوباز، زمان تاخیری تا وقوع اولین پتانسیل عمل و دامنهی هیپرپلاریزاسیون متعاقب در گروه کیندلینگ موضعی و کیندلینگ کامل نسبت به گروه کنترل به طور معناداری، کاهش و تعداد پتانسیل عمل افزایش یافت. نتیجهگیری: نتایج این تحقیق نشان میدهند با وجود اینکه گروه کیندلینگ موضعی نسبت به گروه کیندلینگ کامل تحریکات کمتری دریافت می کند، اما همانند گروه کیندلینگ کامل، ویژگی های الکتروفیزیولوژیک نورون های هرمی ناحیهی ca1 هیپوکمپ را تغییرداده و باعث افزایش تحریک پذیری این نورون ها میشود.