یک تحلیل از تأثیر سطح عرضه بر میزان استفاده از دوچرخه در سفرهای کاری و تحصیلی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
امروزه شهرها به عنوان مکان زندگی و فعالیت انسان، در تأمین نیازهای انسانی با چالش های جدی مواجه هستند. افزایش روزافزون جمعیت، متوسط مالکیت وسیله نقلیه و توسعه ارتباطات، بر پیچیدگی های سیستم حمل و نقل و مشکلات ناشی از آن از جمله تراکم، آلودگی محیط زیست و مصرف منابع تجدیدناپذیر، افزوده است. با توجه به مزایای منحصر به فرد دوچرخه به عنوان یک شیوه حمل و نقل شهری، یکی از اقدامات کنترلی تقاضای حمل و نقل، ترویج استفاده از این وسیله نقلیه سالم، مفید و با صرفه در سفرهای کوتاه و متوسط شهری است. مطالعات پیشین نشان میدهد، سطح عرضه بر تغییر شیوه سفر مسافران و استفاده از دوچرخه تأثیر گذار است، در اکثر مطالعات، تأثیر سطح عرضه با استفاده از ساختار مدل لوجیت بررسی شده و دسته بندی عوامل مشابه کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در مقاله جاری با استفاده از روش تحلیل عاملی این موضوع مورد تأکید قرار گرفته و مؤثرترین متغیرها بر میزان استفاده از دوچرخه تعیین میشود. استفاده از این روش به خصوص در ایران، جهت اولویت دهی و طرح ریزی روش های ممکن و مؤثر که بدون نیاز به صرف هزینههای هنگفت، مشوق مسافران به تغییر شیوه سفر است، ضروری است. با توجه به اهمیت سطح عرضه در استفاده از دوچرخه، این مطالعه با استفاده از نتایج پرسشگری از 608 شهروند تهرانی در منطقه هشت شهرداری تهران و با روش تحلیل عاملی اکتشافی به بررسی میزان تأثیر سطح عرضه در تغییر شیوه سفر و استفاده از دوچرخه در سفرهای کار و تحصیل به تفکیک هدف سفر می پردازد. نتایج تحلیل عاملی به روش حداکثر درست نمایی، متغیرها را در قالب دو عامل بهبود تسهیلات دوچرخه و تغییر شرایط سفر دسته بندی می نماید. نتایج بیانگر آن است که در سفرهای کاری عامل تغییر شرایط سفر بیشترین تأثیر را بر تغییر شیوه سفر مسافران دارد، در حالی که کلیدی ترین عامل در سفرهای تحصیلی، بهبود تسهیلات دوچرخه سواری است.
Authors and affiliations
- امیررضا ممدوحی — دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
- وجیهه امینی — دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران