بررسی همگرایی بهره وری کل عوامل تولید (tfp) بخش صنعت در استانهای ایران
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
فرضیه ی همگرایی معتقد است که اقتصادی با بهره وری پائین تر دارای نیروی بالقوه ای جهت رشد سریعتر می باشد. به عبارت دیگر این اقتصاد امکان آن را دارد که از طریق جذب، قبول و بهکارگیری تکنولوژی های موجود، رشد اقتصادی سریعتری را تجربه کند. در این مطالعه رابطهی بین بهره وری کل عوامل تولید بخش صنعت و همگرایی منطقه ای در استانهای ایران در دورهی 1369 تا 1381 مورد بررسی قرار گرفته است. سئوال اصلی این مطالعه آنست که آیا شکاف بین سطوح بهره وری کل عوامل تولید بخش صنعت و زیربخشهای آن در بین استانهای کشور، عاملی تعیین کننده برای تشویق همگرایی و نیل اقتصادی است یا خیر؟ از شاخص دیویژیا، به منظور محاسبه ی بهره وری کل عوامل تولید استفاده و توسط مدل نیل اقتصادی برنارد و جونز و با استفاده از روش داده های تابلویی به آزمون فرضیه ی همگرایی پرداخته شده است. نتایج آزمون ها نشان میدهد که همه ی صنایع در بین استانها (شامل کل بخش صنعت و زیربخشهای آن) شواهدی دال بر همگرایی در این دوره نشان می دهند. همچنین با استفاده از انحراف معیار بهره وری کل عوامل تولید، هیچگونه شاهدی دال بر همگرایی سیگما یافت نشد. طبقهبندی jel: o40, o47, r11