نگاهی بر واژه های مرکب و مشتق مکان ساز در فارسی: رویکرد صرف شناختی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف از پژوهش حاضر بررسی ساخت اسم مکان در فارسی از رهگذر وندها و شبه¬وندهای اشتقاقی دال بر مکان می¬باشد که علی¬رغم شباهت در کارکرد ، به لحاظ معنایی کاملاً یکسان عمل نمی¬نمایند. برای نمونه پسوند «- زار» در فارسی علاوه بر اشاره به مفهوم مکان، به مفهوم کثرت چیزی نیز اشاره می¬نماید، مانند «گلـزار ، لاله¬زار»؛ در حالیکه دیگر پسوندهای مکان¬ساز همانند «- ستان ، - کـده ، - گاه و نمونه¬های دیگر» از این ویژگی معنایی برخوردار نیستند. شایان ذکر است که به موازات فرایند مذکور ، دو فرایند «ترکیب» و «اشتقاق- ترکیب» نیز در این زمینه مورد بررسی قرار می¬گیرند. به همین سبب نگارندگان در پژوهش پیش¬رو بر آن بوده¬اند تا با بهره¬گیری از سازوکارهای صرف شناختی و دستاوردهای آن ، همچون نظریه مقوله¬بندی ، مفهوم¬سازی و حوزه¬سازی به بررسی اینگونه محدودیت¬های معنایی ناظر بر عملکرد چنین پسوندهایی پرداخته و در نهایت به معرفی شاخص¬های شناختی دخیل در شکل¬گیری آنها بپردازد.کلید¬واژه¬ها: پسوند، صرف شناختی، مقوله¬بندی، مفهوم¬سازی، حوزه¬بندی.