بررسی مشخصۀ واژگانی و جایگاه نحوی قید اجباری در زبان فارسی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در زبان فارسی، برخی از قیدها که غالباً با عنوان افزودة اجباری از آن ها یاد شده است، کانون توجه شماری از زبانشناسان بوده است. در تحلیلهای یادشده، بیآنکه تبیینی فراگیر در مورد جایگاه نحوی قیدهای گوناگون ارائه شود، قیدها تنها در دو گروه افزودة اختیاری و افزودة اجباری بررسی میگردد. در این میان، مقالة حاضر میکوشد تا در قالب دستور کمینهگرابه این پرسش پاسخ دهد که فصل ممیز قیدهای اجباری و غیر اجباری کدام است و جایگاه ساختاری قیدهایی که در تحلیلهای پیشین با نام افزودة اجباری مورد بررسی قرار گرفته شده است کجاست. در تحلیل حاضر، علاوه بر وجود مشخصة [umanner] بر روی فعل، مشخصة واژگانی [+manner] برای قید اجباری پیشنهاد میشود . همچنین استدلال میشود که این دسته از قیدها، بر خلاف سایر قیدها، جایگاه مشخصگر فرافکن نقشی خاصی را اشغال نمیکنند و تولید پایة آن ها در جایگاه مشخصگر گروه فعلی بزرگ صورت میپذیرد.
Authors and affiliations
- علی درزی — استاد زبان شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
- زهرا لبافان خوش — دانشجوی دکتری زبان شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران