جایگاه و کاربرد زبان فارسی و گویش تنکابنی در شهر تنکابن
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در این پژوهش تلاش می شود تا نقش اجتماعیی و گویش تنکابنی (از گویش های زبان مازندرانی غربی) براساس متغیرهای سن، جنس، شغل، تحصیلات و زبان مادریِ همسر، در شش حوزۀ اجتماعی خانواده، دوستی، همسایگی، دادوستد، آموزشی و اداری، در جامعۀ زبانی این منظور 250 آزمودنی براساس گروه سنی، سطح تحصیلات، جنس، شغل و زبان مادری صورت تصادفی، برگزیده شدند. سپس داده ها (شامل 36 سؤال)، با استفاده از پرسش نامۀ الگوی پژوهشی پاراشر (1980)، جمع آوری و براساس درجۀ رسمیتِ حوزه، به ترتیب از غیررسمی به رسمییوتر پردازش شدند. روش های آماری آزمون t نمونه های مستقل، آزمون تیِ نمونه های زوجی و تحلیل واریانس ی طرفه، جهت تجزیه وتحلیل یافته های پژوهش به ند. درمجموع، نتایج حاصل از مقایسۀ کاربرد فارسی و تنکابنی، دررابطه با شش حوزۀ اجتماعی، نشان می دهد که زبان فارسی، زبانِ غالب در هر شش حوزه است و نیز عوامل اجتماعی سن، جنس، شغل، تحصیلات و زبان مادریِ همسر در کاربرد زبان فارسی و گویی مؤثرند و احتمال می رود که کاربرد تنکابنی درمیان گویشوران به تدریج کمتر شود و فارسی به طور کامل در تمامی حوزه های اجتماعی جایگزین این گویش گردد.
Authors and affiliations
- بهمن زندی — دانشگاه پیام نور
- بلقیس روشن — دانشگاه پیام نور
- سارا نصیری الموتی — کارشناس ارشد زبان شناسی