بررسی باهم آیی واژگانی در آثار منظوم و منثور مولانا در چارچوب نظریۀ نقش گرایی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در این مقاله نگارندگان باتوجه به ارتباطِ نزدیکِ زبان شناسی و ادبیات ازیک سو و نیز کارآییدستاوردهای زبان شناختی در زمینه شناخت و فهمِ بهترِ متونِ ادبیِ کلاسیک از سوی دیگر ، نظیر آثار مولانا ، ابتدا با مروری بر مطالعات انجام شده در زمینه باهمآیی(ترکیب های واژگانی) از رویکرد های مختلفِ معنایی، ساختواژی و نحوی از سوی زبانشناسان غیر ایرانی و ایرانی ، به بررسیِ دادهای تحقیق می پردازند. شایانِ ذکر است که محورِ اصلی در این پژوهش بررسیِ ترکیب های باهم آیی و ساختارِ دستوریِ آن ها در این آثار بزرگِ ادب فارسی و سپس بررسی میزانِ کارآیی و کاربرد آن ها در فارسیِ امروز و شناختِ نوآوری های مولانا در زمینۀ باهم آیی است. در این راستا، روشی که در این مقاله از آن بهره گرفته شده است توصیفی- تحلیلی است. به این منظور ابتدا، باهمآییهای موجود در شش دفتر مثنوی معنوی و کتاب فیه مافیه مورد تجزیه و تحلیل ساختاری قرار گرفتند و سپس این دادهها با باهمآییهای مورد کاربرد در فارسی امروز مورد مقایسه قرار گرفتند که نتایج تحقیق نشان میدهند در فارسی امروز ، باهمآییهای صفتی و سپس باهمآییهای عطفی با بیشترین بسامد وقوع از بیشترین کارآیی برخوردارند. اما، در آثار مولانا الگویِ غالب در ساختِ باهمآییها، ترکیبهای مفعولی بوده است که این خود تغییر در الگوی ساختاری این ترکیبهای واژگانی را نشان میدهد