موانع ادغام اجتماعی نوجوانان افغانستانی در جامعه ایرانی (مطالعه موردی شهر تهران)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مهاجرت بینالمللی پدیدهای است کهن که به شکل ها و هدفهای گوناگون انجام گرفته و به دلایل مختلف همچنان ادامه دارد. بهدلیل گستردگی مهاجرت در دنیای امروز، همه جوامع بشری بهنحوی با چالشهای مربوط به مهاجرت روبهرو هستند، ماهیت مهاجرت اغلب با دشواریهایی برای مهاجرین همراه است و نوجوانی بهعنوان دورهای حساس و دارای مسائل ویژه خود، آن هنگامی که با مهاجرت پیوند میخورد، منجر به مشکلات متنوعی میشود. بیش از سی سال است که مهاجران افغانستانی در جامعه ایران حضور دارند. در این پژوهش با روش نظریه زمینهای با 30 نفر نوجوان افغانستانی مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته انجام شد. تحلیل داده ها به روش اشترواس و کوربین بهمنظور شناخت موانع ادغام اجتماعی صورت گرفت. مهمترین موانع ورود نوجوانان افغانستانی به جامعه میزبان از نظر خود آن ها عبارت بودند از نداشتن مهارت های اجتماعی در روابط خود، مقاومت خانواده ها در برابر تغییر، تجربه تبعض، توهین، طرد شدن و برچسبهای اجتماعی در جامعه. در نهایت نتایج حاصل نشان داد که این موانع وابسته به شخص نوجوان، خانواده وی، جامعه میزبان، جامعه میهمان و قوانین مهاجراتی است. بر همین اساس بهمنظور تسهیل ورود این افراد به جامعه میتوان در هر یک از ابعاد مطرح شده، برنامهای مناسب تدوین نمود.