پژوهشی پیرامون بنیان های معنایی قاب در هنر ایران قبل از اسلام
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
قاب، به عنوان عنصری تأثیرگذار در هنر ایرانی، در کهن ترین آثار به جای مانده از هنر ایران مجال بروز پیدا کرده و در دوره های بعد نیز با جلوه های متنوعی در هنر ایرانی تداوم داشته است. نقش قاب به عنوان عنصری معنوی در ایجاد حریمی امن و فضایی به دور از تعرض نیروهای مخرب، به واسطۀ پاسداری و حفظ احترام و تقدس نقش مایه ها، قابل توجه است. این مقاله در پی پاسخ به آن است که: بنیان های معنایی نهفته در قالب قاب در هنر ایران قبل از اسلام چیست؟ هدف از این پژوهش بررسی و شناسایی مؤلفه های اصلی بنیان های معنایی قاب در هنر ایران باستان است که علاوه بر وجود جنبۀ زیبایی شناسانه در قاب به آن مفهوم و کارکرد نیز بخشیده است. روش تحقیق بر اساس هدف بنیادی نظری و ازنظر ماهیت و روش توصیفی تحلیلی و شیوه گردآوری مطالب کتابخانه ای بوده است. یافته های تحقیق نشان دهنده آن است که نیاز به امنیت و حریم امن، در سایه پناه بردن به نیروهای خیر و محفوظ ماندن از آسیب نیروهای شر و اندیشه بازتولید پردیس های زمینی به مثابۀ مثالواره هایی از پردیس های آسمانی، می تواند به عنوان بنیان های معنایی قاب در هنر ایران قبل از اسلام مطرح گردد.
Authors and affiliations
- غلامرضا هاشمی قاسم آبادی — دانشجوی دکتری پژوهش هنر، دانشکدۀ هنر، دانشگاه شاهد، شهر تهران، استان تهران.
- محمدعلی رجبی — استادیار دانشکدۀ هنر، دانشگاه شاهد، شهر تهران، استان تهران.
- محمد خزایی — استاد دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، شهر تهران، استان تهران.
- محمدرضا ریخته گران — دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تهران، شهر تهران، استان تهران
- مهدی پوررضاییان — استاد یار دانشکده هنر دانشگاه شهر تهران، استان تهران