بررسی نشانه شناسی ساختارگرای شعر «ارغوان» هوشنگ ابتهاج
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
از میان شیوههای مختلف نقد که در مطالعات ادبی به کار میروند، نشانهشناسی ساختارگرا شیوهی است که از رهگذر آن به رمزگشایی نشانهها و روابط هم نشینی و جانشینی بین آن ها و انسجام ساختاری متن دست مییابیم. هوشنگ ابتهاج از بزرگ ترین شاعران معاصر است که چشمانداز گسترده و گوناگون شعرش نشان از تخیّل پویای وی دارد. شعر «ارغوان» وی با نمادها و نشانه هایی درآمیخته است که آن ها را مناسب زمان کرده و منویات قلبی شاعر را به شکلی مؤثّر به نمایش میگذارد و حس و عاطفهی خواننده را برمیانگیزد. نشانهها در شعر «ارغوان»، غنای اجتماعی ویژهای مییابند و همراه با تصاویری آکنده از دل تنگی و شکایت از زمانه در جهت القای پیام اصلی شعر که آرمان گرایی است، در حرکتند. میزان کارآیی روش نشانهشناسی ساختارگرا در بررسیهای ادبی، ضمن انتخاب شعر ارغوان هوشنگ ابتهاج، بحث اصلی در این پژوهش است.
Authors and affiliations
- سید محمد حسینی معصوم — دانشگاه پیام نور مشهد
- شیرین آزموده — دانشگاه پیام نور