جستاری در مبانی معرفتی منطق فازی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
منطق فازی را اولین بار در سال 1965، پروفسور لطفیزاده در مقالهای با عنوان « مجموعه های فازی» مطرح کرد که میتوان آن را نخستین قدم در راه رسیدن به نگرش فازی در عرصه معارف بشری دانست. منطق فازی با نگاهی خاکستری به جهان واقعیت، در پی آن است که حقایق خارجی را بطور کامل و آنگونه که هست به تصویر بکشد. جنبه های معرفتی، فلسفی این نگرش که اساساً خاستگاهی فنی، مهندسی دارد بیشتر پس از موفقیت های چشمگیر در عرصه تولیدات صنعتی، مورد توجه قرار گرفت. برخی و شاید همه نظریهپردازان فازی معتقدند که مبانی معرفتی منطق فازی را میبایست در تفکرات سوفسطایی یونان جستجو نمود و فازی در واقع ادامه همان جریان است. آنان این تفکر را بر اصولی بنا میکنند که نگاه معرفتشناسانه آن را برنمیتابد. این نظریه پردازان محصولات فراوان و چشمگیر فازی را وامدار چنین اصولی میدانند. این نوشتار با تبیین این مبانی، با نگاهی معرفتشناختی به نقد و بررسی آن میپردازد و درباره این مسأله بحث میکند که آیا اساسا منطق فازی _ همانگونه که این نظریهپردازان ادعا می کنند _ بر پایه چنین اصولی شکل میگیرد ؟
Authors and affiliations
- مهدی حسین زاده یزدی — پژوهشگر حوزه و دانشگاه