ناسازگاری درونی دیدگاه ویتگنشتاین متأخر
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هرچند همهی تلاش «ویتگنشتاین» (wittgenstein) به منظور سازگاری درونی دیدگاه متأخّر خود بوده است، لیکن با بررسی دقیق، مواردی از ناسازگاری درونی در آن مشاهده میشود. یکی از موارد ناسازگاری درونی و بیرونی مطابق با تفسیر «کول»(cavell) و «کریپکی» قرائت شکّاکانه از دیدگاه ویتگنشتاین متأخّر است. ویتگنشتاین شکگرایی را به طور آشکار بیمعنا میداند. به نظر او اصولاً نباید شکّاک حتّی برای بیان شکگرایی خود از طریق زبان تلاش کند. اگر دربارهی هیچ واقعیّتی یقین نداشته باشی پس نمیتوانی دربارهی معنای واژههایی که به کارمیبری نیز یقین داشته باشی. تردیدی که در همه چیز تردید کند تردید نیست. از طرف دیگر دیدگاه او خود نوعی رویکرد به شکگرایی است. این مقاله درصدد ارائهی تحلیلی از این ناسازگاری است. و با استدلال قرائت بدیل واقعگرایانه در مقابل آن، نشان میدهد که تا چه حدی این ناسازگاری درونی مشهود است. در مرحلهی بعد به مفهوم نحوهی حیات که یکی از اساسیترین مفاهیم به کارگرفته شده توسط ویتگنشتاین است، میپردازد. در این مورد ناسازگاری درونی فلسفهی زبان ویتگنشتاین را در بیان مفهوم فوق نشان خواهیم داد.
Authors and affiliations
- عبدالرحیم فاطمی — عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور مرکز اردبیل