مقایسه ی میزان بینش در بیماران مبتلا به اختلال خلقی در هنگام پذیرش و ترخیص از مرکز روانپزشکی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف مطالعهی حاضر که یک بررسی بالینی و متمرکز بر مسائل شناختی در بیماران روانی است، مقایسهی بینش در اختلالات خلقی در ارتباط با نوع خلق (افسرده-انیک)، حالت روانپریشی (بدون نشانههای روانپریشی، با نشانههای روانپریشی همگرا با خلق؛ و با نشانههای روانپریشی ناهمگرا با خلق)؛ و تغییر بینش در طول دورهی بیماری بوده است. هشتاد و شش بیمار دارای تشخیص روانپزشکی بستری شده در مرکز روانپزشکی مدرس شهر اصفهان که دارای دورههای مانیا و افسردگی عمده بودند در هنگام پذیرش و همچنین ترخیص از بیمارستان تحت مصاحبه قرار گرفته و از لحاظ سطح بینش به وسیلهی مقیاس سنجش ناآگاهی از اختلال روانی توسط روانشناسان بالینی و روانپزشکان مرکز مورد سنجش قرار گرفتند. یافتههای پژوهش نشان داد که در هنگام پذیرش بیماران مانیک نسبت به بیماران افسرده دارای اختلال بینش شدیدتری بودند. بیماران افسرده دارای نشانههای روانپریشی در مقایسه با افسردههای بدون نشانههای روانپریشی بینش ضعیفتری را داشتند. همچنین بیماران مانیک بدون توجه به حضور نشانههای روانپریشی کلاً بینش ضعیف و پائینی را نشان دادند. در هنگام ترخیص از بیمارستان بعضی از نقایص بینش در بیماران دارای تشخیص مانیا مشاهده شد. میتوان با تکیه بر یافتههای این پژوهش نتیجهگیری کرد که فقدان بینش و نقایص خودآگاهی یک عارضهی رایج در بیماران دارای تشخیص افسردگی با علایم روانپریشی و مانیا است.
Authors and affiliations
- رحیم یوسفی — دانشگاه تربیت معلم آذربایجان
- سیروس صادقی
- حمید جنگی اقدم — دانشگاه علوم پزشکی ارومیه
- مجید سیوانی زاده — دانشگاه پیام نور خوی