هستی شناسی فلسفه سیاسی در حکمت متعالیه
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
مقاله حاضربه هستیشناسی فلسفة سیاسی در حکمت متعالیه میپردازد. ضمن تبیین مفهومها، کوشیدهایم تا با پردازش مبانی نظری هستی شناختی صدرایی اثر آن مبانی بر فلسفة سیاسی صدرایی را مورد بررسی قرار دهیم. مبانی نظری هستیشناختی صدرایی عبارتند از: اصالت وجود، مراتب داشتن آن، پویایی و دگرگونی ه
اندیشه سیاسی مجموعهای از آرا و عقاید است که به شیوهای عقلانی، منطقی و مستدل، فراتر از آرا و ترجیهات شخصی، درباره چگونگی سازمان دادن به زندگی سیاسی مطرح میگردد. امام خمینی (ره) به حوزههای گوناگون علمی نظیر فلسفه، عرفان، اصول، فقه و ... اشراف داشت، به گونهای که این ویژگی از ای
چکیده «هستیشناسی اجتماعی» به نحوه وجود «موضوعات اجتماعی»، «واقعیتهای اجتماعی» و «فرایندها و رخدادهای اجتماعی» میپردازد و به ایدههایی در باب مطالعه ماهیت، ویژگیها، ساختار و عناصر خودآگاه در زندگی اجتماعی توجه میکند. اصول هستیشناختی صدرایی از جمع افراد، صورت نوعی جامعه را بر
در مکتب تشیع، امامت یکی از اصول مسلم اعتقادی است. این اصل در ردیف مقام نبوّت جای دارد. متفکران و اندیشمندان زیادی همواره در طول تاریخ تشیع، در قالب مکاتب فلسفی و کلامی به اثبات و تبیین این اصل پرداخته اند. آن ها ویژگی های دارنده این مقام را به طور مفصل تفسیر کرده اند. در همین راس
تمایز پوزیتیویستی علم و فلسفه: تمایز فلسفه سیاسی و علم سیاست، بر اساس تعریف آگوست کنت از معرفت علمی که آن را معرفتی اثباتی و آزمون پذیر می داند، تمایزی روش شناختی است. تعریفی پوزیتیویستی و اثباتی از علم خصوصآ نسبت به موضوعات اجتماعی و سیاسی، پدیده ای نوظهور است که در مقطعی خاصی ا
هر منظومه فکری، ناچار از جهان بینی و انسان شناسی است که بر اساس آن احکام خود را در مورد جامعه و سیاست بیان می کند؛ از این رو شناخت اندیشه سیاسی مسلمانان نیز منوط به فهم مبانی کیهان شناختی و انسان بینی آنان است. در این مقاله سعی شده برمحور انسان شناسی، پرتویی بر ساختمان اندیشه سیا