بازنمایی هویت زن در آثار داستان نویسانِ زنِ دهۀ هشتاد
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
شکل گیری هویت زنان ایران متأثر از تصورات و انتظارات اجتماعیای است که از طریق خانواده، منابع آموزشی، رسانه ها و درمجموع سیاستگذاری های کلان اجتماعی و فرهنگی به افراد انتقال می یابد. در دوران معاصر، ادبیات و بهویژه رمان نیز ازجمله عرصه های اندیشه بوده است که زنان در آن سهم انکارناپذیری داشته اند. این پژوهش با مطالعۀ هفت رمان دهۀ هشتاد از نویسندگان زن ایران، با سه رویکرد متفاوت به مقولۀ هویت پرداخته است. بر این اساس، رمانها در بازنمایی هویت زن به سه دسته تقسیم می شوند: رمانهایی که بهطور مشخص در زمینۀ هویت یابی زنان نوشته شده اند؛ رمانهایی که زنانی هویت یافته را نشان می دهند، اما هویت یابی موضوع محوری آنها نیست؛ و رمان هایی که نه به تأمل و خوداندیشی زنان پرداخته اند و نه زنان در آنها به فردیت دست یافته اند. در رمانهای گروه اول و دوم، هویت زنان دغدغۀ اصلی نویسنده است که در یکی برای دستیابی به آن تلاش میشود و در دیگری امری تثبیتشده است، اما در داستانهای عامه پسند، زنان داستانها فردیت و استقلال هویتی چندانی ندارند.