کاربرد سلاحهای شیمیایی در جنگ ایران و عراق
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده: حملات گستردهِ شیمیایی عراق علیه نیروهای ایران در زمستان سال 1363 در منطقهِ عملیاتی بدر، سبب شد تا جمهوری اسلامی ایران طی درخواستی از دبیرکل سازمان ملل، اعزام یک هیئت کارشناسی را درخواست کند.(1)در پاسخ به درخواست ایران، دبیرکل به ابتکار خود و پس از مشورت با اعضای شورای امنیت، طرح 8 ماده ای را تهیه و در بازدیدی که در ماه آوریل سال 1985 (فروردین ماه سال 1364) از تهران و بغداد داشت، به دو کشور ارائه داد. بر اساس بند 4 این طرح، هر دو دولت ایران و عراق موظف شدند پیش از 18 ماه آوریل سال 1985 (19 فروردین ماه سال 1364) از مجاری محرمانه، تعهد خود را با رعایت ضوابط مندرج در پروتکل 1925 ژنو در مورد منع استفاده از سلاحهای شیمیایی و بیولوژیکی به دبیرکل اعلام کنند؛(2) درخواستی که جمهوری اسلامی ایران بدان پاسخ مثبت داد و آمادگی خود را برای همکاری در این ارتباط اعلام کرد و عراق با ابراز بهانه هایی از پذیرش آن خودداری نمود(3) و دقیقاً، از روز 19 فروردین ماه، موج جدیدی از حملات شیمیایی را علیه نیروهای ایران از سرگرفت و تا آخر این ماه، حدود نوزده بار مناطق عملیاتی بدر و خیبر را هدف گلوله باران و بمباران شیمیایی قرار داد که در نتیجهِ آن، حدود 1650 نفر از نیروهای ایرانی مجروح و ده تن از آنها شهید شدند.کلمه های کلیدی: پروتکل 1925 ژنو، عملیات والفجر 8، حملات شیمیایی عراق، منطقه عملیاتی بدر، دبیرکل سازمان ملل، طرح 8 ماده ای، هشت سال جنگ، گاز خردل و اعصاب، کتاب طوفان بی پایان، فاجعه شیمیایی در سال 1366