اثر استرادیول/ اکسی توسین، سنسی بلکس و دینوپروستون بر باز شدن سرویکس، مدت زمان باز ماندن سرویکس و بازده تولیدمثلی در گوسفندان نژاد زندی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف از این تحقیق بررسی اثر تزریق هورمونهای استرادیول/ اکسیتوسین، سنسیبلکس و شیاف واژنی دینوپروستون (آنالوگ پروستاگلندین ای-2) بر باز شدن سرویکس، مدت زمان باز ماندن سرویکس و بازده تولیدمثلی گوسفند نژاد زندی بوده است. در آزمایش اول سه گروه 20 تایی از میشهای زندی انتخاب شدند. گروه اول ابتدا 100 میکروگرم استرادیول و 12 ساعت بعد 100 واحد اکسیتوسین، گروه دوم دو میلیلیتر سنسی بلکس و گروه سوم 200 میکروگرم شیاف دینوپروستون دریافت کردند. پس از اعمال تیمارها، باز ماندن سرویکس در چهار زمان مورد معاینه قرار گرفت. در آزمایش دوم 80 راس میش به چهار گروه مساوی تقسیم شدند. گروه اول به عنوان گروه شاهد تیمار بازکننده سرویکس دریافت نکرد و 54 ساعت پس از خارج کردن سیدر تلقیح شد. سه گروه بعدی به ترتیب همان سه تیمار هورمونی آزمایش اول را دریافت کردند و با توجه به بهترین زمان باز بودن سرویکس در آزمایش اول، به ترتیب در زمانهای 20 و 40 دقیقه و پنج ساعت پس از اعمال تیمار هورمونی، هم زمان با گروه شاهد تلقیح شدند. در آزمایش اول، هر سه تیمار هورمونی در مقایسه با گروه شاهد، موجب باز شدن و سرویکس شدند (05/0>p). در آزمایش دوم، درصد آبستنی و برهزایی در گروه استرادیول/ اکسیتوسین در مقایسه با گروههای دینوپروستون و سنسی بلکس به طور معنی داری بیشتر بود (65 و 70 در مقابل 30، 20 و 10، 10 درصد، 05/0>p). در نتیجه، تزریق 100 میکروگرم استرادیول و 100 واحد اکسیتوسین باعث باز شدن سرویکس، بهبود بازده تولیدمثلی در میشهای زندی می شود و میتوان از آن بهعنوان روشی برای بهبود بازده تولیدمثل حاصل از تلقیح مصنوعی استفاده نمود.