تحقیق در آثار خواجوی کرمانی
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
در نقاشی ایرانی، پیکر انسانی دارای جایگاه ویژهای است و نوع بازنمایی آن متأثر از نگرش خیالمحور در سنت ادب فارسی است. جنید در ترسیم پیکرهای انسانی برای نخستینبار به مضامین غنائی توجه کرده است و در آثارش به یک سبک کاملاً ایرانی دست یافته است که پیشقدم شیوه پیکرنگاری در ادوار بعد
نظربازی از بنمایههای پربسامد ادبیات عاشقانه و عارفانه است که در آثار بسیاری از بزرگان ادب فارسی، بازتاب قابلتوجهی دارد. نظربازی نزد عارفان، بیانگر نوعی تجربۀ عرفانی است تجربهای که عارف در عشق و عرفان به جایی میرسد که به هرچه مینگرد، خدا و جلوههای او را میبیند و با آنها ن
غزل یکی از مهمترین قالبهای شعر فارسی است که شاعران در سرودن این قالب گاه از یکدیگر تأثیر و تأثر میپذیرند و این مسأله یعنی تأثیرگذاری گذشتگان در آیندگان یا شاعران معاصر از یکدیگر، امری بدیهی و مسلم است. خواجوی کرمانی و جلال الدین عضد یزدی هر دو از شاعران بزرگ قرن هشتم هستد که کم
کهنترین نسخۀ دیوان اشعار خواجوی کرمانی در زمان حیات شاعر استنساخ شده است. بخش عمدۀ این نسخه که در کتابخانهٔ ملّی ملک نگهداری میشود، پیشتر موضوع پژوهشهای بسیاری بوده و چاپ عکسی آن هم منتشر شده است، اما این نسخه تنها بخشی از یک نسخهٔ اصلی بوده که حدود یک سدهٔ پیش به چند نسخۀ جد
سبک نحوه و نوع بیان است؛ وحدت منبعث از تکرار عوامل یا مختصاتی است که در آثار کسی هست؛ این مختصات هم مسأله زبان است، هم مسأله فکر و هم گزینش خاصی از واژهها، تعابیر و عبارات که توجه خواننده را به خود جلب میکند. در این مقاله غزلی از حافظ شیرازی و غزلی از خواجو کرمانی، دو شاعر هم عصر
در این پژوهش مقطع غزلهای چهار شاعر قرن هشتم؛ میرکرمانی، خواجویکرمانی، عمادکرمانی و حافظ شیرازی بررسی میگردد تا هم کم و کیف درونمایهی مقطع غزلیات این شاعران معلوم شود و هم ظرفیت معنایی مقطع غزل مشخص گردد. برای انجام این تحقیق از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شدهاست؛ بدین منظور د