بررسی جایگاه انرژی خورشیدی در بیابان زدایی بهبود زندگی و توسعه اقتصادی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
براساس تحقیق انجام شده در روستاهای مناطق بیابانی شرق، مرکز و جنوب ایران به دلیل وجود مشکلاتی چون پراکنده بودن و فاصله زیاد روستاهای مناطق بیابانی از یکدیگر، کم بودن جمعیت آنها، فقدان جاده های مناسب و بعضا صعب العبور بودن برخی مناطق، نبود برق در اکثر روستاهای این مناطق و فاصله زیاد از خطوط انتقال نیرو، مشکل سوخت رسانی به این مناطق ، استفاده از چوب و بوته مراتع برای سوخت ، کمبود آب شرب سالم برای مردم این مناطق ، کمبود آب شرب دام در مراتع این مناطق و همچنین به دلیل داشتن قابلیت های تابش زیاد انرژی خورشیدی این مناطق ، معماری غنی و بومی این مناطق ، بکارگیری انرژی های تجدیدپذیر، خصوصا انرژی خورشیدی در این مناطق از لحاظ توسعه پایدار ، حفظ محیط زیست و همچنین برطرف نمودن مشکلات فوق الذکر در مناطق بیابانی بسیار ضروری است.جایگزینی آب گرمکن ها و غذاپزهای خورشیدی به جای چوب و بوته مراتع باعث کاهش بوته کنی و عدم تخریب مراتع و حفظ پوشش گیاهی می شود که حفظ پوشش گیاهی اثرات مثبتی چون حفظ توان حاصلخیزی خاک و جلوگیری از سیل و فرسایش ، توسعه اقتصغادی دامداران به واسطه افزایش مراتع برای تعلیف دام، توسعه اقتصادی مردم روستایی به وسیله توسعه صنعت جهانگردی و افزایش محصولات غیرچوبی جنگل و مرتع را به عهده خواهند داشت.استفاده از آب شیرین کنهای خورشیدی بزرگ مقیاس و کوچک مقیاس در مناطق بیابانی فاقد آب شرب سالم ، باعث افزایش سطح بهداشت و افزایش سهم آب کشاورزی منطقه می شود. در این تحقیق همچنین کلیه موانع فنی، اقتصادی، فرهنگی و محیطی که بر سر راه گسترش این سیستم ها قرار دارند شناسایی شده و راه حل های مربوطه ارائه شده است.