نوستالژی در ادبیات
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
نوستالژی( دلتنگی برای گذشته) واژه ای فرانسوی ومعادل غم غربت در فارسی، در اصطلاح حس دلتنگی و حسرت انسان برای گذشته و از دست رفته های پرارج و قابل اعتناست. این اصطلاح که از روان پزشکی به ادبیات گام نهاد، در روان شناسی نیز به عنوان عاملی که گاه از خودآگاه و گاه از ناخودآگاه روان انس
دوره بازگشت ادبی به دوره ای از تاریخ ادبیات ایران گفته می شود که گروهی از شاعران به شعر دوره های پیشین روی آورده اند. نوستالژی، در شعر شاعران هر دوره ای از تاریخ ادبیات وجود داشته است. حسرت گذشته و یاد خاطرات دورانی از زندگی به صورت های مختلف در شعر شاعران نمود یافته است. شاعران
نوستالژی اصطلاحی است که از روان شناسی وارد ادبیات شده است و به طور کلی حالتی است که در آن شاعر یا نویسنده، در اثر خویش، خاطرات گذشته یا سرزمینی را که یادش را در دل دارد، از روی حسرت و درد ترسیم کند. در پژوهش حاضر، آثار داستانی صادق چوبک، نویسنده ی معاصر، از دیدگاه نوستالژی با است
این پژوهش به بررسی ، تبیین و تحلیل انواع و اشکال نوستالژی در اشعار پروین پرداخته که در آغاز زندگی ، سبک شاعری و اقتضائات زمان او ارائه شده و سپس به ریشه شناسی نوستالژی ، تعاریف نوستالژی ، نوستالژی و ادبیات ، نوستالژی در مکتب ادبی رمانتیک ، نوستالژی و خاطره با زیر بخش های «خاطره ی
انسان از زمانی که دارای گذشته می شود، حسرت از دست دادن آن گذشته و موارد پیش آمده در آن و یا داشته ها و نداشته هایش در گذشته را چشیده است و این حسرت یا خودآگاه بوده و یا نا خودآگاه یا در ذهن جمعی و یا در ذهن فردی بوده است. معمولا انسان ها هیچ گاه از شرایط و اوضاع زمان حال رضایت ند
این پژوهش اصطلاح نوستالژی را در شعر چهار شاعر نوگرای معاصر ایرانی و عراقی(نیما یوشیج، بدرشاکر السّیّاب، فروغ فرخزاد، نازک الملائکه) به دلیل نزدیکی های فرهنگی، سیاسی و اجتماعی، دینی و اعتقادی و...دو کشور، بررسی می کند. پس از بیان کلیّاتی در باب ادبیّات تطبیقی، تعریف اصطلاح نوستالژ