وحی و شهود در حکمت متعالیه (صدرا)
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
در برهان الحادی اختفای الهی اعتقاد بر این است که قصور عمدی خداوند در ارائه شواهد اطمینانبخش سبب شده تا برخی جستوجوگران صادقِ او در وضعیت ناباوری منطقی قرار گیرند. از نظر شلنبرگ این مسئله شاهدِ نقضی بر عشق مطلق خداوند بوده و در ادامه از نبود چنین صفتی، نبود آن ذات را نتیجه میگیرد.
حکمت متعالیه با تحوّل بنیادین در مبانی معرفتشناختی، همافزاییِ سازندهای میان منابع معرفت (برهان، شهود و قرآن) پدید آورده است. مسئلهی محوری این پژوهش، واکاوی کارکرد معرفتی شهود در تعامل با دو منبع مهم شناخت، یعنی برهان فلسفی و قرآن کریم است. پرسش اصلی آن است که شهود چه نقشی در
شهود در علوم مختلف روشی برای رسیدن به پاسخ بدون حل گامبهگام مسأله است. این نوع تفکر در روانشناسی فلسفی با ویژگیهایی همچون خودگواهی، برونگرایی، انکشافی و سرعت معرفی میشود. سوال محوری این تحقیق، بدینقرار است که آیا شهود در حکمت متعالیه مورد ملاحظه قرار گرفته است؟ در صورت پاس
موضوع فلسفه، موجود است و هر فیلسوفی بنا بر مشرب خود از آن، تعبیر میکند. برخلاف خواجه که آن را مفهوم وجود میداند ملاصدرا، موضوع فلسفه را حقیقت وجود میداند و علم به آن را حصولی نمیداند بلکه به نحو شهود میداند که جز کار راسخان در علم و عرفا نیست. در اینکه حقیقت وجود در حکمت مت
در طول تاریخ تفکر، برهان و شهود دو روش دست یابی به حقیقت تلقی شده است. در این راستا آنچه در وهلۀ اول اندیشمندان را به فکر واداشته این است که کدامیک از این دو طریق معتبرتر و کاربردی تر است. بررسی این دو روش نشان می دهد که، گرچه هر یک از آن ها به تنهایی از مزایای خاصی برخوردار هستن
در طول تاریخ تفکر، برهان و شهود دو روش دستیابی به حقیقت تلقی شده است. در این راستا آنچه در وهلۀ اول اندیشمندان را به فکر واداشته این است که کدامیک از این دو طریق معتبرتر و کاربردیتر است. بررسی این دو روش نشان میدهد که، گرچه هر یک از آنها به تنهایی از مزایای خاصی برخوردار هستن