بررسی رابطه نحوی و معنایی میان مضاف و مضاف الیه در زبان فارسی
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
فعل در دستور زبان به عنوان هستة گروه فعلی و عنصر عمده و اصلی است. این مقوله دستوری در زبانهای مختلف دارای ویژگیهای نحوی و معنایی خاصی است. در برخی نظریههای دستوری مانند دستور نقش و ارجاع، افعال را به طبقاتی تقسیم نمودهاند. در این نظریه، افعال به پنج طبقه شامل ایستا، کنشی، پای
هدف مقاله بررسی رده شناختی نحوی و معنایی واژه های مرکب درون مرکز و برون مرکز در داستان های کودک و نوجوان دو گروه سنی است: گروه کودکان (شامل گروه های الف (پیش دبستانی)، ب (سال های اول، دوم و سوم دبستان)، ج (سال های چهارم و پنجم دبستان)) و گروه نوجوانان (شامل گروهای د (سال های راه
وابستگی از مهمترین روابط بین عناصر نحوی است. در وابستهسازی، واحدی به واحد دیگری وابسته میشود. یکی از انواع ساختهای وابسته، بند متممی است. در این پژوهش به بررسی میزان وابستگی نحوی و معنایی بندهای متممی زبان فارسی میپردازیم. افعال متممی فارسی را براساس عوامل معنایی ازجمله احتم
زبان، نظامی از روابط متداخل است؛ بهگونهای که مفهوم یک جزء، جز در سایة ارتباط با اجزاء و عناصر دیگر دریافت نمیشود. ارتباط بین ساختها و سازههای زبانی بر دو گونه است: رابطة لفظی و رابطة معنایی که هر دو پیوندی عمیق و ناگسستنی با یکدیگر دارند؛ چراکه لفظ در خدمت معنی و وسیلهای بر
فعل «خواستن» در زبان فارسی دارای ماهیتی دوگانه است، به گونهای که میتواند همزمان بهعنوان فعل کمکی و فعل واژگانی بهکار رود. «خواستن» در مقام فعل واژگانی مبین معانی مختلفی است که در قالب ساختارهای متفاوتی نیز بیان میشود. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر بحث و بررسی ابعاد نحوی و معن
لمبرکت (1994) در چارچوب نظریه ی ساخت اطلاعی مقیاس پذیرفتگی مبتداها را ارائه می کند که البته برای مبتداسازی نیز عمل می کند، بدین صورت که هر چه از بالای مقیاس به سمت پایین حرکت می کنیم، امکان مبتدا واقع شدن کمتر و کمتر می شود. او مبتدا را براساس مفهوم «دربارگی» تعریف می کند و شرط م