منظر مسکونی (منظر در عرصه محلات مسکونی)
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
با توجه به لزوم افزایش تراکم های جمعیتی و جلوگیری از گسترشهای بی رویه شهری -مطابق با تأکیدات رویکردهای نوین در حوزه برنامه ریزی شهری- این تحقیق با هدف اساسی تدوین چارچوب مفهومی برای پاسخ به مسأله میزان تراکم جمعیتی مناسب ، با در نظر داشتن تأثیرات ذهنی میزان تراکم ها بر زندگی ساکن
شهر به عنوان یک کل و محله به عنوان جزئی از آن، ارگانیسمی زنده و پویاست. بنابراین همواره درگیر تحولاتی پیوسته و آرام است؛ تحولاتی که در زمان هایی، به دلیل عزم حاکمان و برنامه ریزان شهری، یکباره صورتی بنیادین و همه جانبه پیدا می کنند. مطرح شدن اندیشه های نوباوری در عرصه شهرسازی نیز
چکیده نظر به اینکه علم برنامه ریزی روز به روز به سمت برنامه ریزی خرد خرد (گام به گام) پیش رفته و از سویی مبحث توسعه ی پایدار نیز به برنامه ریزی پایین به بالا و برنامه ریزی برای کوچکترین واحد ها توجه دارد، امروزه در اکثر کشورها به منظور رسیدن به توسعه ی پایدار شهری به برنامه ریزی
محله در شهرهای سنتی ایران ازتجمع، پیوستگی، روابط محکم همسایگی دریک فضای جغرافیائی خاص، بوجود می آمد، با جمع شدن تمامی امکانات و خدمات مورد نیاز اهالی در محلات، این عناصر شهری بصورت نیمه مستقل عمل می-کردند، از اجتماع آنها، شهرها شکل می گرفتند. در نتیجه محله را می توان دارای ماهیت
زندگی امروز در شهرها با مسائل و چالش های بی شماری روبروست. در حال حاضر از یکسوی محلات سنتی و قدیمی با مسائل عدم کارآمدی در شرایط جدید مواجه هستند و از سوی دیگر بسیاری از محلات شکل گرفته در چند دهه اخیر از معیارها و شرایط زندگی مطلوب انسانی فاصله گرفته اند. تمامی این مسائل و مشکلا
در چند دهه گذشته، کیفیت زندگی به عنوان جایگزینی برای رفاه مادی به یکی از مهمترین اهداف اجتماعی جوامع بدل شدهاست. دو کلیدواژهکیفیت زندگی و تابآوری اجتماعی، از رابطهای مستقیم و دوطرفه برخوردارند. در واقع، شاخصههای کیفیت زندگی زمانی تحقق مییابند که شرایط موجود پاسخگوی نیاز اف
در جهان امروز، بررسی اثر زودهنگام تغییرات در شهرها، میتواند طراحی و برنامهریزی در زمینه تابآوری شهری را به میزان قابل توجهی ارتقا بخشد. تابآوری با محوریت فرم شهری در محلات مسکونی و بهخصوص در بافتهای تاریخی، میتواند سلولهای اجتماعات شهری را در مقابل تغییر شکلهای ناگهانی م
در سالهای اخیر، در اغلب کشورهای توسعهیافته، توسعۀ متراکم بهعنوان راهبردی برای دستیابی به پایداری اجتماعی موردتوجه دستاندرکاران قرار گرفتهاست. این در حالیاست که در کشورهای درحالتوسعه، مناطق متراکم شهری عمدتاً حاصل نگرش اقتصادی به محیطهای مسکونی بوده و با هدف اسکان جمعیت بی
از آنجاییکه یکی از شاخصهای پایداری شهرها در قرن حاضر، کاهش استفاده از سوختهای فسیلی و کاهش آلودگی هوا، در جهت افزایش حملونقل عمومی، ارتقاء فعالیت بدنی ساکنان و همچنین سلامت عمومی شهروندان، ترغیب و تشویق به افزایش قابلیت پیادهمداری است، بنابراین موضوع جایگاه سهم عابر پیاده در چن
آمایشوساماندهییکپارچۀ کاربری و فعالیت زمین، یکی از حساسترین اقدامات در روند توسعۀ شهرها است که بر مرز میان توسعۀ مورد نیاز شهر و کیفیت زندگی جوامع محلی گام برمیدارد. موفقیت در تعادل بخشی میان این دو حیطه، نیازمند نگاهی یکپارچهبه پیامدها و تعارضات احتمالی به لحاظ رفاه اجتما
حاشیه مادیها، مرز رویارویی انسان و طبیعت، قابل ترکیب با عناصر معماری و موثر بر طراحی سیما و منظر محلات شهری است. امروزه توسعه جوامع انسانی بر سکونت مردم بیتاثیر نبوده،چنانچه تغییر شیوه زندگی و آپارتمان نشینی، باعث ایجاد فاصله بین طبیعت مادیها و ساکنان گشته است. ساکنان به عنوا