بررسی تطبیقی ساخت فعل در گویش های تاتی خلخال، تالشی و گیلکی
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
این پژوهش به بررسی ساخت فعل در گویش گیکلی شرق گیلان می¬پردازد و محوریّت با شهرستان¬های لاهیجان و سیاهکل است و بیشتر تلفّظ و شیوه¬ی گویش گویشوران این دو شهر مورد توجّه است. این پایان نامه در چهار فصل تنظیم شده است که به طور خلاصه به شرح زیر است: فصل اوّل کلّیات پژوهش است که شامل ب
موضوع این پژوهش بررسی ساخت فعل در گویش تاتیِ اشتهاردی است. برای جمع آوری داده ها از دو روش کتابخانه ای و میدانی استفاده شده است. در روش میدانی داده ها به صورت فایل صوتی ضبط شده و سپس واج نگاری و تحلیل شدند. بنابر داده های این پژوهش، نظام فعلی در اشتهاردی بر اساس دو ستاک حال و گذش
این پایان نامه به بررسی تطبیقی ساخت اضافه در زبان فارسی، گیلکی، بلوچی و گویش هورامی از زبان کردی می پردازد. اضافه بر حسب دو نوع کارکردی که در زبان های ایرانی دارد، به دو بخش اضافه اسنادی و اضافه ملکی تقسیم شده است. اضافه اسنادی در گویش هورامی با برخی مقولات نقشی در گروه اسمی از ج
اصلی ترین وسیله ی ایجاد ارتباط در بین هر جامعه، زبان است. اگر زبان را به یک ساختمان مانند کنیم، واژه ها به مثابه مصالح و مواد آن هستند. در بین این مواد خام، «فعل» نقش پیِ بنا را ایفا می کند. فعل مهم ترین رکن جمله به شمار می آید. این پایان نامه به بررسی «فعل» در گویش لری سیلاخوری
تالشی شاخه ای از زبان های شمال غربی ایران است که در ایران و جمهوری آذربایجان به آن تکلم میشود. این زبان به سه شاخه تقسیم میشود شمالی، مرکزی و جنوبی. پژوهش حاضر از نوع همزمانی است چون به روند تغییر در طول تاریخ توجهی نشده است. روش پژوهش توصیفی است و به توصیف فعل در تالشی ماکلوان م
تاتی خلخال از گویشهای ایرانی شمالی غربی است که هم اکنون در دو بخش شاهرود و خورش رستم از توابع شهرستان خلخال رایج است. از آنجاکه این گویش، گونه ها و لهجه های متنوعی دارد، در این جستار از بخش خورش رستم، گونة کَجَلی، و از بخش شاهرود، گونه های لرْدی، کرینی، درَوی، کِهَلی و گیلَوانی ا
زبان تاتی از جمله زبانهایی است که از میان شیوههای رایج در بین زبانهای جهان برای نمایش روابط دستوری، از شیوة «حالتنمایی» و «نشاندار کردن وابستهها» در کنار شیوههای دیگری همچون «مطابقه» استفاده میکند. این زبان یکی از زبانهای ایرانی شمال غربی است که گونههای مختلف آن در برخی
زبان تاتی از جمله زبانهایی است که از میان شیوههای رایج در بین زبانهای جهان برای نمایش روابط دستوری، از شیوه «حالتنمایی» و «نشاندار کردن وابستهها» در کنار شیوههای دیگری همچون «مطابقه» استفاده میکند. این زبان یکی از زبانهای ایرانی شمال غربی است که گونههای مختلف آن در برخی روستاها و
فعل، مرکز ثقل جمله است و از این جهت که در مبحث صرف به شکل مستقل می توان به فعل پرداخت، در صرف، بیش از مبحث نحو مورد تأکید است. در این پژوهش، به بررسی ساخت فعل ماضی در گویش گیکلی شرق گیلان (با محوریّت شهرستان های لاهیجان و سیاهکل) پرداخته می شود و تلفّظ و شیوۀ گویش گویشوران این
در مقالۀ پیشِ رو، گونههای زبانی بخش شاهرود خلخال را که در استان اردبیل در روستاهای اسکستان، شال، درو، کرین، کلور، گیلوان و لرد رایجاند و در محل به تاتی موسوماند با گویشهای سهگانۀ تالشی در چند سطح زبانشناختی به صورت همزمانی سنجیدهایم. این روستاها در غرب استان گیلان، آن سوی
توالیهای غالب در گویش تاتی دهستان گیفان خراسان شمالی که اساساً گونهای مفعولی فعلی است، و همبستگی این توالیها و ترتیب مفعول و فعل براساس دیدگاههای درایر به سادگی تبیینشدنی نیست. به عبارت دیگر، با توجه به نتایج کلی به دست آمده از بررسیهای درایر، گویش گیفانی در مورد همبست