بررسی عقاید ملامتیه در آثار منظوم قرن هشتم (شاعران : خواجو - حافظ - عبید - اوحدی)
Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
بیانناپذیری، از شاخصههای مهم زبان نمادین عرفان است و بیان اسرار شهودی و تجربیات عرفانی در ادبیات فارسی از طرق مختلف، بهویژه از طریق قصههای عرفانی منظوم صورت پذیرفته است. پرداختن به قصههای عرفانی پس از قرن هفتم -که عرفان شکل و قوام یافته و اوج درخشش خود را پشت سر نهاده و مبانی ن
در بررسی تاریخ ادبیات فارسی تا پیش از قرن هفتم، اسامی گروهی از بزرگان ادب فارسی همچون کسایی، فردوسی، سنایی، قوامی رازی، ناصرخسرو و ... را در زمره شیعه آل عبا مشاهده میکنیم. شیعت حیدر (مرتضی) در قرن هفتم بیشتر میشوند و در پی آن پیوندهای مذهب امامیه و ادبیات فارسی در قرن هفتم و ه