تحول دیپلماسی اقتصادی در سیاست خارجی ایران وتاثیر آن بر روابط ایران و آسیای مرکزی
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و استقرار دولتهای تازه تأسیس در آسیای مرکزی و قفقاز، که محصول دگرگونیهای عمیق در ساختار سیاسی ابر قدرت شرق بود، فصل جدیدی از مناسبات جمهوری اسلامی ایران و ترکیه با کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز آغاز شد. ایجاد دولتهای نوپدید برآیند استقرار نظمی نوین
جنگ ابزار به آرامی در حال تبدیل شدن به جنگ افکار است و رسانه ها در این حوزه نقش اساسی دارند. دگرگونی در فناوری های نوین سبب شده تا دیپلماسی عمومی و رسانه ای نسبت به دیپلماسی سنتی از رواج بیشتری برخوردار شود. ایران وعربستان در یک دهه گذشته تلاش کرده اند از دیپلماسی عمومی برای پیشب
هدف این پژوهش پاسخ گویی به این سوال است که نقش سیاست نظامی- امنیتی آمریکا در آسیای مرکزی بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران چگونه است. با این فرض که امنیت ملی ایران از سیاست های آمریکا در آسیای مرکزی تاثیرپذیری دارد. در این راستا اهداف دیگری از قبیل شناسایی اهداف سیاسی، اقتصادی، اس
مولفه های تعیین کننده سیاست خارجی یعنی جغرافیا و ژئوپلتیک، نظام بین الملل و نهادها، گروهها و نخبگان سیاسی بیشترین اثرگذاری را بر اتخاذ راهبردها و اصول سیاست خارجی دارند. در این پژوهش تاثیر تحول در این مولفه ها بر اساس روش ساختار – کارگزار بر سیاست خارجی ایران در سال های 1320 تا 1
سیاست خارجی هر دولتی در پی کسب بیشترین منفعت و کاهش تهدیدات، با استفاده از ابزارها و مجاری دیپلماتیک می باشد. دولت اسلامی نیز در صدد کسب قدرت و منافع در صحنه بین المللی است. با این تفاوت که کسب قدرت هدف نیست بلکه وسیله ای جهت دست یابی به اهداف سیاست خارجی بر اساس آموزه های الهی و
در زمان حیات اتحاد شوروی حضور قدرتهای بزرگ در آسیای مرکزی به علت تسلط کمونیست ها بر بخش وسیعی از این منطقه و عدم تمایل قدرتهای بزرگ (به ویژه آمریکا) برای درگیری با ابرقدرت شرق و به رسمیت شناختن حوزه نفوذ قدرتها از سوی یکدیگر، کمرنگ و این حوزه (به جز مناطق تحت حاکمیت ایران) تح
موضوع روابط ایران و روسیه با آسیای مرکزی بهصورت جداگانه موضوع پژوهشهایی قرار گرفته است. اما مقایسه سیاست خارجی دو کشور در این منطقه کمتر مورد توجه بوده است. در چنین شرایطی شناخت نقاط اشتراک و اختلاف سیاست خارجی دو کشور در منطقه و نیز بهدست آوردن درکی درست از علتهای این اشتراک
در زمان حیات اتحاد شوروی حضور قدرت های بزرگ در آسیای مرکزی به علت تسلط کمونیست ها بر بخش وسیعی از این منطقه و عدم تمایل قدرت های بزرگ (به ویژه آمریکا) برای درگیری با ابرقدرت شرق و به رسمیت شناختن حوزه نفوذ قدرت ها از سوی یکدیگر، کم رنگ و این حوزه (به جز مناطق تحت حاکمیت ایران) تح
موضوع روابط ایران و روسیه با آسیای مرکزی به صورت جداگانه موضوع پژوهش هایی قرار گرفته است. اما مقایسه سیاست خارجی دو کشور در این منطقه کمتر مورد توجه بوده است. در چنین شرایطی شناخت نقاط اشتراک و اختلاف سیاست خارجی دو کشور در منطقه و نیز به دست آوردن درکی درست از علت های این اشتراک
هدف پژوهش حاضر بررسی چرخۀ ساختاری و کارکردی دیپلماسی عمومی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است. فرضیه آن است که چرخۀ ساختاری و کارکردی دیپلماسی عمومی ایران را الهامبخشی و نهادهای دیپلماسی عمومی جمهوری اسلامی معطوف به صدور انقلاب شکل میدهد. در تبیین پژوهش از رهیافت قدرت نرم، هوی
هدف پژوهش حاضر بررسی چرخۀ ساختاری و کارکردی دیپلماسی عمومی سیاست خارجی ایران است. پژوهش بر این فرضیه استوار است که «چرخۀ ساختاری و کارکردی دیپلماسی عمومی ایران را الهامبخشی و نهادهای دیپلماسی عمومی جمهوری اسلامی، معطوف به صدور انقلاب شکل میدهد». در تبیین پژوهش از رهیافت قدرت نر