آسیب شناسی الگوی رایج شهرسازی در ایران با تاکید بر طرحهای توسعه شهری (مطالعه موردی، طرج جامعه تبریز)
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
عدم درک مفهوم «پویای» منظر، فقدان توجه به «رویکرد کلنگر» آن و استفاده از روشهای سنتی در مطالعات طرحهای توسعه شهری به شکلگیری مناظری در شهرها منجر شده که توانایی پاسخگویی به نیازهای شهروندان را در طول زمان ندارد. بنابراین با توجه به ناکارآمدی و عدم همخوانی شیوه مطالعات طرحهای
بافتهای تاریخی را میتوان نماد اصالت و هویت شهرها قلمداد نمود، که واجد ارزشهای والایی میباشند. این بافتها بهعنوان میراث معماری و شهرسازی از گذشتگان به یادگار مانده و بخشهای کلیدی شهر را دربر گرفته است. امروزه مهمترین بخش از وظایف کارشناسان حوزه شهری در قبال این میراث گران
هدف این پژوهش، تحلیل گفتمان نظام برنامهریزی و تصمیمسازی طرحهای توسعه شهری با تأکید بر نقش طبقه خلاق در شهرهای چندفرهنگی و تبیین چگونگی تأثیر مؤلفههای خلاقیت، تنوع فرهنگی و حکمروایی شهری بر توسعه خلاق شهر شهرکرد بود. این پژوهش با رویکرد آمیخته اکتشافی و با استفاده از روش کیفی
موضوع عملیاتیسازی و تحققپذیری طرحهای توسعه شهری یکی از مهمترین موضوعات مورد بررسی در ادبیات نوین برنامهریزی شهری جهانی است. زیرا اگر برنامهای به بهترین شکل ممکن هم تهیه شود اما اجرا نشود، انگار که اصلا تهیه نشدهاست. نیاز به این موضوع کاملاً حتی برای افراد غیر متخصص در این ح
شهرها در طول ادوار مختلف با مشکلات متفاوتی دستوپنجه نرم کردهاند که گاهی تصمیمات ناآگاهانه سبب زوال شهرها شده است. در این میان فضاهای عمومی شهرها بیشتر دستخوش تغییر و تحول بهوسیله این تصمیمات بودهاند لذا تصمیمگیرندگان همواره در پی راههایی بودند که شهرها را شکوفاتر و پررونقت
کارکرد اجتماعی فضا از مهمترین کارکردهای فضاهای شهری محسوب میشود که امکان درگیری در تعاملات معنادار با اجتماع، اجتماعیشدن، شکلگیری حس مکان و فرصت جمعشدن و لذت تجربه با دیگران را در شهروندان ایجاد میکند. متأسفانه در شهرهای مختلف ایران طی سالیان گذشته این کارکردهای اجتماعی فضا