مطالعه آزمایشگاهی پایداری هیدرولیکی موج شکن های سکویی شکل پذیر
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
آزمایشها در سه سری با سه هدف متفاوت انجام گرفتند. آزمایشهای سری اول، با هدف بررسی اثر پارامترهای محیطی و سازه ای بر پایداری هیدرولیکی و تغییر شکل موج شکن سکویی شکل پذیر، آزمایشهای سری دوم با هدف بررسی مکانیسم ها و چگونگی رفتار موج شکن سکویی در برابر موج توسط تزریق مواد مایع رنگی در میدان جریان و آزمایشهای سری سوم به منظور اندازه گیری و مقایسه نیروی ناشی از موج بر قطعات سنگی در ترازهای متفاوت، قبل و بعد از تغییر شکل سازه انجام شدند. عرض فرسایش یافته سکوی موج شکن سکویی شکل پذیر، نقش بسیار مهمی در پایداری هیدرولیکی و چگونگی تغییر شکل این سازه ها دارد. در این تحقیق، تأثیر پارامترهای محیطی شامل ارتفاع موج، پریود موج، تعداد موج برخوردی (مدت طوفان) و عمق آب پای سازه و پارامترهای سازه ای شامل عرض اولیه سکو و تراز سکو از سطح ایستابی بر مقدار عرض فرسایش یافته سکو با استفاده از آزمایشهای سری اول تحت اثر امواج نامنظم با طیف انرژی موج jonswap مورد بررسی قرار گرفتند. پارامتر بی بعد جدید برای در نظرگیری اثر همزمان ارتفاع و پریود موج معرفی شد و سپس با استفاده از این پارامتر بی بعد، رابطه مناسبی برای عرض سکوی فرسایش یافته با در نظر گرفتن پارامترهای محیطی و سازه ای موثر، ارایه گردید. نتایج بدست آمده از این رابطه در مقایسه با روابط سایر پژوهشگران در این زمینه، همبستگی بسیار مناسبی با مقادیر آزمایشگاهی تحقیق حاضر و همچنین سایر پژوهشگران نشان دادند. مشاهدات آزمایشگاهی و نتایج بدست آمده در آزمایشهای سری دوم، دیدگاه کلی در مورد مکانیسم ها، رفتار جریان داخل و خارج سازه و چگونگی تأثیر آنها در تغییر شکل سازه نشان دادند. آزمایشهای اندازه گیری نیرو بر قطعه های آرمور مصنوعی در ترازهای متفاوت، قبل و بعد از تغییر شکل تحت اثر امواج منظم در آزمایشهای سری سوم نشان دادند که بیشترین مقدار نیروی وارده به قطعه های آرمور مصنوعی جایگذاری شده در سازه مربوط به موقعیت بالای سطح ایستابی و در جهت موازی شیب و به سمت بالا است. همچنین برای موقعیتهای مکانی زیر سطح ایستابی، نیروی وارد بر قطعه های آرمور مصنوعی در موقعیتهای مکانی بالاتر، بزرگتر از موقعیتهای مکانی پایین تر هستند. با مقایسه نیروهای اندازه گیری شده در نواحی اطراف سطح ایستابی قبل و بعد از تغییر شکل سازه مشخص شد که نیروی وارد شده قبل از تغییر شکل به مراتب بیشتر از مقدار نیروی ایجاد شده بعد از تغییر شکل سازه است.