مقایسه تأثیر یک جلسه ای تکنیک های ثبات دهنده بر روی فعالیت فراخوانی عضلات شکم و پشتی و شاخص های ثباتی حینholding tasks (حفظ بار) در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: با توجه به شیوع بالای کمردرد ، در 20 سال اخیر، تمرکز عمده ای بر روی تمرینات core stability صوزت گرفته است. abdominal hollowing و abdominal bracing دو مورد از پرچالش ترین رویکرد های ثباتی هستند. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تاثیر کوتاه مدت این دو تمرین، بر روی استراتژی های مقابله با بار در حالت ایستاده و غیر اختصاصی به train بود. مواد و روش ها: 20 مرد مبتلا به کمردرد غیراختصاصی ارجاعی ، با سطوح درد و ناتوانی و ترس از حرکت متوسط وارد مطالعه شدند. 10 فرد کمردردی جورشده با آنها، به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شدند. طرح مطالعه از نوع cross over بود. قبل و بعد از آموزش تکنیک های ثباتی، اندازه گیری همزمان، فعالیت emg از عضلات تنه و پشت، انحنای کمر و شاخص های ثباتی بیودکس در دو حالت بدون لود و نیز همراه با اعمال لود محوری صورت گرفت نتایج: تمرین ah افزایش معنی دار در فعالیت tra/io و mf در حالت بدون بار و کاهش فعالیت tra/io را حین اعمال لود محوری ایجاد کرد. ولی درتمرین ab، کاهش معنی داری در فعالیت es در حالت با و بدون لود محوری دیده شد. افزایش لوردوز با تمرین ah هم در حالت با لود و هم بدون لود ایجاد شد در صورتی کهab تغییری در لوردوز ایجاد نکرد. شاخص های ثباتی بعد از هر دو تمرین ، به سمت بهبودی رفت. بحث: با توجه به این که هدف بررسی پاسخ ها و استراتژی های مقابله با بار بود، و ارزیابی صورت گرفته، در حالت استاتیک صورت گرفت، عضلات لوکال و گلوبال، در اثر مداخله های صورت گرفته،به الگوی فراخوانی عضلات افراد سالم نزدیک شد و می توان گفت که این مداخله ها، در کوتاه مدت توانست در فراخوانی عضلات، تغییر ایجاد کند