تطور گفتمانی دفتر تحکیم وحدت
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
فضای گفتمانی جامعه ایران از پس از برخورد با گفتمان تجددی صحنه کشمکش میان دو گفتمان سنت و تجددی بوده و این کشمکش خود را در سطوح و وجوه مختلف بازتولید نموده است. به گونهای که میتوان کل تاریخ ایران و حتی برشهای جزئیتری از آن، نظیر فعالیتهای دانشجویی را با توجه به چگونگی مصاف این دو گفتمان روایت کرد. در این رساله درصدد برآمدیم تا با تأسی به نظریات گفتمانی فوکو و رفع برخی نقائص نظری آن، و نیز با اتخاذ سطح تحلیل گفتمانی در فهم سنت و تجدد، به بررسی تطور گفتمانی دفتر تحکیم وحدت در دو قطبی سنت/تجدد بپردازیم و مشخص نماییم که چه دورهبندی گفتمانیای بر این تطورات حاکم بوده و نسبت گفتمان حاکم بر هر دوره از فعالیتهای این تشکل با گفتمانهای سنتی و تجددی چیست و هر گفتمان تا کدامین آستانه پیش رفته است و چه نوع صورتبندیای بر آن حاکم بوده است. در این مسیر روش دیرینهشناسانه فوکویی و استراتژیهای روششناختی وی مبنای کار قرار گرفت و پس از تعیین گزارهها (کنشهای کلامی و غیرکلامی موثر) به عنوان قلمرو تحقیق، نمونهگیری هدفمند تا آنجا ادامه یافت که به اشباع برسیم. بر این اساس به تحلیل گزارهها پرداخته شد و نهایتاً مشخص شد که پنج دوره را میتوان در تطورات گفتمانی تحکیم وحدت مشخص نمود: دوره اول: تطور از گفتمان روشنفکری دینی به گفتمان اسلام ناب (از شکلگیری تحکیم تا بازگشایی دانشگاهها). دوره دوم: بازتولید گفتمان اسلام ناب (پس از بازگشایی دانشگاهها تا سال 1370). دوره سوم: تطور از گفتمان اسلام ناب به گفتمان روشنفکری دینی (از انتخابات مجلس چهارم (1370) تا دوم خرداد 1376). دوره چهارم: تطور از گفتمان روشنفکری دینی به گفتمان تجددی و تشدید نقاط تفرق گفتمانی و شکلگیری دو تحکیم با دو گفتمان مجزا (از دوم خرداد 1376 تا اسفند 1380). دوره پنجم: دوره صورتبندی و تعمیق دو گفتمان متعارض مدرن و اسلام ناب در دو تحکیم وحدت (از اسفند 1380 تا کنون). کلیدواژهها: گفتمان، غیرگفتمان، دفتر تحکیم وحدت، سنت، تجدد، میشل فوکو