فتاوی عاشقانه در غزلیّات شمس
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مولانا در سرودن غزلیات خود را فراموش می کند و بدون آنکه بخواهد اندیشه اش بیرون می تراود و رنگ شعر و غزل به خود می گیرد . در غزل های او الفاظ و سخنان نامأنوس وهنجارگریزی هایی دیده می شود تا جایی که بعضی سخنانش چنین القا می کند که رفتار مولانا با متانت و وقار یک شیخ و عارف سازگار نیست ، اما او این سخنان را بی تکلّف به زبان می آورد. عامل اصلی بیان این سخنان از زبان مولانا تنها یک چیز است ؛ عشق . این رساله به بررسی یکی از زوایای نهفته در غزلیات شمس یعنی بایدها و نبایدهایی می پردازد که حضرت مولانا تحت تأثیر عشق و تحول عظیم درونی بیان کرده است . همچنین ما این موضوع را هم مدّ نظر قرار می دهیم که این عشق مولانا را به سمت چه هنجار گریزی ها و عرف شکنی هایی سوق داده است و در عالم پر رمز و راز عشق تا چه اندازه پای بند وعظ و دانش دینی خود بوده است . بایدها و نبایدهای عاشقانه ی او شامل الف : ویژگی های عشق ب : ویژگی های پویندگان راه عشق ج : عشق واسطه ی صعود به قله ی کمال د: فناکردن هستی در راه عشق هـ : عدم قدرت نمایی عقل در برابر عشق و: ارزش و اعتباری که باید به معشوق بخشید ز:عدم اختیار عاشق در برابر معشوق ح : تحمل سختی های راه عشق و جفای معشوق ط: ستایش معشوق ی: خاموشی پیشه کردن در راه عشق . هنجارگریزی ها و خرق عادت های عاشقانه ی او شامل ستایش باده نوشی ، سماع و اغراق در وصف معشوق است و آموزه های دینی را نیز تحت تأثیر دانش دینی و سابقه ی وعظ خود بیان کرده است از جمله به رحمت خداوند امیدوار بودن ، خلوص نیت ، بنده نوازی و ...