تاثیر سطوح مختلف پلی اتیلن گلیکول و پلی وینیل پلی پیرولیدون روی تولید گاز و سنتز پروتیین میکروبی دانه سه واریته سورگوم به روش آزمایشگاهی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
این تحقیق به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف پلی اتیلن گلیکول (peg) و پلی وینیل پلی پیرولیدون (pvpp) بر روی تولید گاز در ساعات مختلف انکوباسیون، قابلیت هضم مواد مغذی و سنتز پروتیین میکروبی (پورین ها) دانه سه واریته سورگوم دانه ای (سپیده، کیمیا و پیام) در شرایط آزمایشگاهی انجام شد. بدین منظور، مایع شکمبه از چهار راس قوچ سنجابی فیستوله شده، جمع آوری گردید. تیمار های آزمایشی شامل دانه سه واریته سورگوم دانه ای و سطوح مختلف pegیاpvpp (0، 500، 750 و 1000 میلی گرم به ازای500 میلی گرم ماده خشک) بود. طرح آزمایشی استفاده شده در این مطالعه طرح فاکتوریل در قالب کاملا" تصادفی با سه تکرار بود. نتایج نشان داد میزان ماده آلی، پروتیین خام، چربی خام و الیاف نا محلول در شوینده خنثی و الیاف نا محلول در شوینده اسیدی دانه واریته سپیده به ترتیب 24/98، 43/9، 38/1، 35/28 و 27/9 درصد، برای دانه واریته کیمیا به ترتیب 23/98، 35/11، 41/1، 76/34 و 27/10 درصد و برای دانه واریته پیام به ترتیب 39/98، 41/10، 60/1، 21/30 و 60/10درصد ماده خشک بود.کل ترکیبات فنلی قابل استخراج و کل تانن های دانه سپیده به ترتیب 33/0 و 10/0، دانه کیمیا به ترتیب 46/0 و 13/0 و برای دانه پیام به ترتیب 36/1 و 64/0 درصد ماده خشک بود. مقادیر تانن متراکم در دانه این واریته ها به ترتیب 02/0، 03/0 و 04/0 درصد ماده خشک اندازه گیری شد. واریته سپیده دارای میزان گاز بالقوه "a" بیشتری نسبت به کیمیا (61/23) و پیام (68/28) بود. فراسنجه "b"در واریته پیام بیشتر و در واریته کیمیا کمترین محاسبه شد. سطح 500 میلی گرم peg به ازای 500 میلی گرم ماده خشک واریته سپیده باعث افزایش "a" نسبت به دیگر سطوح شد (05/0p ). قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی واریته سپیده درحضور سطوح استفاده شده peg تغییر معنی داری نداشت. در واریته کیمیا تنها سطح 500 peg سبب کاهش این دو فراسنجه شد (05/0p ) در حالی که قابلیت هضم پروتیین خام در واریته های مورد آزمایش با هم اختلاف معنی داری داشت (01/0p<) به نحوی که قابلیت هضم پروتیین خام واریته کیمیا بیشترین و واریته پیام کمترین بود. استفاده از سطوح پلی وینیل پلی پیرولیدون در محیط کشت حاوی دانه سورگوم سبب کاهش خطی قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی گردید (01/0p<) به نحوی که بیشترین کاهش به جهت سطح 1000 حاصل شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که peg و pvpp فراسنجه های تولید گاز و هم چنین قابلیت هضم مواد مغذی را به شکل متفاوتی تحت تاثیر قرار دادند.