بررسی عناصر طبیعت در دیوان اشعار مسعود سعد سلمان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
طبیعت و عناصر آن از دیرباز در شعر فارسی تجلی یافته است. در شعر سبک خراسانی که ویژگی بارز آن طبیعت گرایی است، این نمود جنبه ی عینی و ظاهری می یابد. دیوان شعرای سبک خراسانی همچون منوچهری و فرخی و دیگران سرشار از وصف های رنگارنگ از طبیعت پیرامون آن هاست. تصویر فصول سال، گل ها و عناصر دیگر در شعر این شعرا، آئینه ی تمام نمای زیبایی طبیعت و جهان واقع است. اما تصویر طبیعت در شعر سبک عراقی، تصویری درونی و انتزاعی است. در شعر حافظ، سعدی، مولوی و ... طبیعت و توصیف آن کارکرد ثانوی و غیر مستقیم می یابد. آن چه که این شاعران در شعر خویش به نمایش می گذارند، طبیعت دنیای درون خویش و تجربیات و عواطف آن هاست و عناصر طبیعت چون گل ها و ... همه در جهت بیان عواطف شاعر و مفاهیم ذهنی او به کار گرفته می شوند.عنوان این پژوهش بررسی عناصر طبیعت در دیوان اشعار مسعود سعد است که در چهار فصل با عناوین:کلیات و تعاریف،نگاهی به کاربرد طبیعت در شعر سبک خراسانی،عراقی و بینابین،عناصر طبیعت و زمینه های شعری کاربرد آن ها و تصویر سازی با عناصر طبیعت تنظیم شده است. عناصر طبیعت در شعر مسعود سعد که سبکی بینابین دارد، از سویی متأثر از سبک خراسانی و به تبع آن عینی و توصیفی است و ازسویی دیگر آن جا که «من»شعری شاعر نمایان تر می شود و به ویژه در حبسیات او نمودی ذهنی وکاربردی ثانوی می یابد.