استوار سازی معادلات برآوردگر تعمیم یافته
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
معادلات برآوردگرتعمیم یافته ارایه شده توسط لیانگ وزیگر (1986) ، روشی برای برآورد پارامترها در مدلهای خطی تعمیم یافته است ، هنگامی که همبستگی نامشخصی در میان مشاهدات موجود باشد. این روش در برابر داده های غیر معمول و نقاط دورافتاده تحت تاثیر قرار دارد . روشهای تشخیصی و روشهای استوارسازی روشهائی هستند که به ترتیب جهت شناسائی نقاط دورافتاده و نیز کاهش اثرات این نقاط به کار می روند. در این تحقیق دو روش شناسائی داده های دورافتاده و استوارسازی را مورد بررسی قرار داده و آنها را در مورد معادلات برآوردگر تعمیم یافته به کار می بریم . روشهای تشخیصی به کاررفته تعمیم روشهائی می باشند که توسط کوک (1977) و بلسلی و همکاران (1980) در رابطه با رگرسیون خطی مطرح شده اند. روش استوارسازی به کار رفته که در اینجا آنرا معادلات برآوردگر تعمیم یافته استوار می نامیم تعمیمی از روش معادلات برآوردگر تعمیم یافته می باشد که در برابر داده هائی با قدرت نفوذ بالا استوار است . همچنین با ارائه یک مثال کاربردی روشهای تشخیصی و روش های استوارسازی را بررسی کرده و با استفاده از روش شبیه سازی روشهای استوار را با روش معادلات برآوردگر تعمیم یافته مقایسه خواهیم کرد.