موانع ناکارآمدی احزاب سیاسی در ایران
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
نقش ضعیف عملکرداحزاب درتاریخ تحزب ایران،همواره ازاصلی ترین عوامل ناکارآمدی وبروز بی اعتمادی وبدبینی به نقش آن ها در عرصه های مختلف بوده است. آفات کلی وعملکردی احزاب در سده اخیر و بویژه در دوره پهلوی دوم درفاصله زمانی سالهاب 1320تا 1357 منجر به تضعیف جایگاه احزاب وکاهش کارایی آنها گردید که عمده دلایل آن در ویژگیهایی چون؛دولت ساختگی ووابستگی به دولت،مقطعی،موسمی ومرکزگرابودن فعالیت احزاب،تشتت وتفرقه برانگیزی، قیّم مآبی، ائتلاف ها وانشعاب های کم بنیاد ومکرر،شعارزده گی،تک سویه نگری،ضعف نگرش های واقع گرایانه وکاربردی،ضعف در آموزش وتربیت سیاسی،بی برنامه گی، ضعف در حوزه های تئوری پردازی و بومی نگری، ضعف شایسته سالاری وتخصص گرایی وغلبه فرهنگ فرد محوری، عدم پایبندی لازم به قانون،کم بهره گی از اخلاق سیاسی واسلامی، افراطی گری وکم توجهی به مصالح ومنافع ملی از یکسو وخودکامگی و انحصار طلبی حکومت مرکزی ونگاه جزم گرایانه نسبت به احزاب از جمله عوامل بوجودآمدن شرایط و ناکارامدی احزاب در دوره مورد مطالعه می باشد که در تحقیق حاضر بدان پرداخته می شود