بازیگری زن و مرد در هنرهای نمایشی در فقه امامیه
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
بازیگری زن و مرد در واقع رفتارهای آنها در یک محیط فرضی است که اعم از تماس، پوشش، چهره پردازی، حرکات، گفتار و ابراز احساسات آنها در صحنه نمایش می باشد.کشور ما با داشتن نظامی مبتنی بر اسلام و اعتقاد بر اینکه فقه امامیه الگوی تمام نمای اداره ی یک جامعه ی اسلامی، در تمام دوران ها می باشد، به جهت برآورده نمودن نیاز جامعه ی نمایشی و سینمایی کشور اسلامی، نیازمند بازیگری زن و مرد بویژه بازیگری زن با حفظ شئونات اسلامی، در فیلم یا تئاتر خصوصاً در نقش مادر، همسر یا دختر خانواده و نقش های متفاوت دیگر در عرصه های دیگر هنری می باشد. با توجه به اینکه، هنر های نمایشی بویژه سینما در حال حاضر ابزاری برای آگاهی و تبلیغ است، به تصویر کشیدن و ارائه ی هر آنچه به رشد فکری مردم و ارتقای آگاهی آنان و ترویج فرهنگ اسلامی کمک می کند، لازم به نظر می رسد. بر این اساس، بازیگری زن و مرد به عنوان یک فعل، بیانگر بسیاری از پیام ها و معانی فرهنگی و هنری است. طرح مسئله جایگاه بازیگری زن و مرد درهنرهای نمایشی بویژه هنر هفتم سینما در فقه تشیع، با توجه به بهره مندی های گوناگون و اغلب واژگونه و غیر اخلاقی که از این گونه هنرهای بسیار مهم و تاثیرگذارجهانی می شود و نیز با توجه به ورود، تأثیر و تحمیل خواه ناخواه این هنرها بر زندگی بشری، بسیار ضروری و حائز اهمیت می باشد. یادآور می شود، علیرغم استفاده از این هنرها در مسیر ابتذال اخلاقی و تعارض با ارزش های دینی در دنیای کنونی، توانمندی آنها در تأثیرگذاری مثبت در حوزه های اخلاقی و اجتماعی قابل تأمل می باشد. هنر های نمایشی بویژه هنر هفتم سینما که امروزه به شدت افکار و مظاهر ضد دینی را ترویج و تبلیغ می کنند، اگر در خدمت اهداف دینی در آیند و برنامه هایی درجهت مخالفت با احکام و مظاهر دینی نداشته باشند، می توانند مورد تأیید علمای دین قرار بگیرند. سوالاتی که در این حوزه حائز اهمیت و قابل طرح کردن می باشد، این است که، آیا ذات هنرهای نمایشی مانند: تئاتر و تلویزیون و سینما با دستورات اسلامی و احکام فقهی قابل تطبیق دادن و همخوانی می باشد یا خیر؟ در مورد بازیگری زن و مرد و بویژه در مورد حضور زن در فیلم و تئاتر وسینما در احکام فقهی و دستورات اسلامی چه احکام و قوانینی در نظر گرفته شده است؟ در این رساله با توجه به آیات قرآن کریم، روایات معصومین، ادله ی عقلی و اجماع فقها، این مسائل مورد بررسی قرار گرفته است