اثربرخی تنظیم کننده های رشد گیاهی بر تحمل به سرمای گیاهچه های آفتابگردان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده به منظور بررسی اثر تنظیم کننده های رشد گیاهی در ایجاد مقاومت به سرما در گیاهچه های آفتابگردان دو آزمایش در شرایط آزمایشگاهی و گلخانه ای در دانشکده کشاورزی دانشگاه ولی عصر (عج) در سال 1389 انجام شد. در آزمایش اول اثر شش نوع تنظیم کننده ی رشد گیاهی هر کدام در 4 سطح شامل: پاکلوبوترازول (25، 100، 500 و 1000 میکرومولار)، پلی اتیلن گلیکول (50، 100، 200، 300 گرم در لیتر)، بنزیل آدنین (20، 50، 100 و 200 میکرومولار)، سالیسیلیک اسید (25، 50، 100 و 200 میکرومولار)، آبسیزیک اسید (25، 50، 100 و 200 میکرومولار) و جیبرلین (25، 100، 500 و 1000 میکرومولار) در دمای صفر درجه سانتی گراد بررسی شد. این آزمایش در سه تکرار و به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی اجرا شد. با توجه به نتایج این آزمایش تنظیم کننده های آبسیزیک اسید، سالیسیلیک اسید و پاکلوبوترازول برای آزمایش دوم انتخاب شدند. آزمایش دوم به صورت فاکتوریل دو عاملی و در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار انجام شد. عامل اول نوع هورمون در سه سطح شامل آبسیزیک اسید، سالیسیلک اسید و پاکلوبوترازول و عامل دوم غلظت هورمون در سه سطح شامل (100، 500 و 1000 میکرومولار) بودند. بذرها با محلول های فوق پیش تیمار شدند و گیاهچه های ده روزه به مدت 48 ساعت در دمای 2-0 درجه سانتی گراد قرار داده شدند. نتایج نشان داد طول ساقه تحت تاثیر پاکلوبوترازول و آبسیزیک اسید با غلظت 100 میکرومولار به طور معنی داری کاهش یافت. سالیسیلیک اسید در غلظت 1000 میکرومولار و پاکلوبوترازول 500 میکرومولار، قطر ساقه را به طور معنی داری افزایش دادند. غلظت 100 و 500 میکرومولار پاکلوبوترازول، هر سه غلظت آبسیزیک اسید (100، 500 و 1000 میکرومولار) و دو غلظت سالیسیلیک اسید (1000 و 500 میکرومولار) طول ریشه را افزایش دادند. محتوای پرولین برگ و قند محلول ساقه چندان تحت تاثیر تنظیم کننده های رشد قرار نگرفت. در مجموع وزن خشک گیاهچه تحت تاثیر غلظت های 100 و 500 میکرومولار پاکلوبوترازول به طور معنی داری بیش از شاهد بود و به نظر می رسد تاثیر مثبتی بر رشد گیاهچه آفتابگردان در شرایط سرما داشته است