Thesis

تصنیف؛ رمانتیسم؛ و عارف قزوینی (بررسی جنبه های رمانتیک تصنیف های عارف قزوینی)

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

چکیده تصنیف موسیقی ایرانی، یکی از برجسته ترین عناصر شکل دهنده فرهنگ معاصر است و در اواخر دوره قاجار، به وسیله عارف قزوینی، تصنیف ساز و تصنیف سرای معاصر ایران، به استقلالِ ادبی و هنری خود، دست یافت. در تصانیف عارف، تأثیر ترجمه متون رمانتیک اروپایی، آشکار است. هدف این پژوهش، بررسی جنبه های رمانتیک این تصانیف بوده است؛ و روش تحقیق، اسنادی و کتابخانه ای و به صورت توصیف و تحلیل محتوا، انجام گرفته است. عارف، همانند رمانتیک های اروپایی، که ادبیات غرب را متحول کردند، با آوردن واژگان، عبارات، و اصطلاحات رایج مردمی ازجمله مَثَل ، مَتَل ، و زبانزد، زبان شعر را دگرگون کرد؛ و ازنظر محتوا با آوردن مضامین انتقادی ـ اجتماعی، بر درونمایه شعر ایران تأثیر بسزایی گذاشت. از جنبه های رمانتیک در تصانیف او، اندوه و افسردگی، بی قراری، بی ثباتیِ عاطفی، نارضایتی از واقعیت موجود، گریز به رویاهای مبهم و اشتیاق نامفهوم، لذت-بردن از رنج، دوگانگی در برخورد با برخی رویدادها، ابراز عشق شدید به جنس زن و شراب و سایر منهیات، و مواردی از این دست را، می توان نام برد. ویژگی های یاد شده، در زیرمجموعه مکتب، یا بهتر بگوییم «نهضت رمانتیسم»، به درستی جای می گیرند

Supervisors and advisors

پرستو کریمی، سید جمال الدین مرتضوی