تاثیر هشت هفته تمرین هوازی حین دیالیز بر کارایی دیالیز، عملکرد جسمانی و سطح هموسیستئین پلاسمای بیماران همودیالیزی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرین هوازی حین دیالیز بر کارایی دیالیز، عملکرد جسمانی و سطح هموسیستئین پلاسمای بیماران همودیالیزی بود. به همین منظور، 18 نفر از بیماران مراجعه کننده به بخش دیالیز بیمارستان شهید منتظری نجف آباد به صورت هدفمند به عنوان آزمودنی انتخاب و سپس به طور تصادفی به دوگروه 9 نفره کنترل و تجربی تقسیم شدند. پس از حذف دو نفر از آزمودنی ها، در مجموع، 8 نفر (5 زن و 3 مرد) از گروه تجربی (میانگین سن 32/9± 75/54 سال و وزن 31/13± 94/57 کیلوگرم) و 8 نفر (6 زن و 2 مرد) از گروه کنترل (میانگین سن 91/9± 75/60 سال و وزن 01/8± 19/63 کیلوگرم) در آزمون پایانی شرکت کردند. برنامه تمرین توسط گروه تجربی به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه انجام شد. شدت تمرین از 40 تا 45 درصد حداکثر ضربان قلب ذخیره در هفته اول شروع و در هفته های پایانی به 65 تا 70 درصد رسید. نمونه های خونی و آزمون های اندازه گیری عملکرد جسمانی قبل و بعد از تمرین گرفته شد. پس از تمرین برای مقایسه اطلاعات پیش آزمون و پس آزمون در هر گروه از آزمون t همبسته و برای تعیین تفاوت های بین گروهی از آزمون t مستقل استفاده شد. سطح معنی داری آماری 05/0 >p در نظر گرفته شد. نتایج تحقیق نشان داد که کارایی دیالیز پس از 8 هفته تمرین به طور معنی داری در گروه تجربی افزایش یافت (032/0= p). به صورتی که urr از 6%±55% به 5%±62% و kt/v از 27/0±1 به 23/0±31/1 رسید. همچنین، تمرین موجب بهبود معنی دار سطح عملکرد جسمانی گردید (05/0>p). به طوری که زمان آزمون 5 بار نشست و برخاست روی صندلی از 04/2±38/17 ثانیه به 66/1±96/12، زمان آزمون بالارفتن از 12 پله از 09/3±62/18 ثانیه به 25/3±85/16 و زمان آزمون 50 متر راه رفتن از 23±56 ثانیه به 35/9±95/49 رسید. سطح هموسیستئین پلاسما نیز در اثر تمرین به طور معنی داری کاهش یافت (01/0= p)، به صورتی که از 27/11±87/34 میکرو مول بر لیتر به 34/7±76/26 رسید. بنابراین، تمرین هوازی حین دیالیز از طریق بهبود کارایی دیالیز، عملکرد جسمانی و سطح هموسیستئین پلاسمای بیماران همودیالیزی، می تواند خطر مرگ و میر ناشی از حوادث قلبی-عروقی را در این بیماران کاهش دهد